Ο μοιραίος Πογέτ, οι απουσίες και το όνειρο που έσβησε 

Με κάθε επισημότητα η Εθνική Ελλάδος αποχαιρέτησε το όνειρο της επιστροφής στο Euro, με τον απολογισμό της επόμενης μέρας να είναι αυστηρός ίσως με την καλύτερη ομάδα που φόρεσε τι εθνόσημο την τελευταία δεκαετία. 

Πογέτ και Εθνική είπαν το οριστικό αντίο στην μεγαλύτερη ευρωπαϊκή διοργάνωση, με την Γεωργία να παίρνει μια ιστορική πρόκριση. Περνώντας από την ψυχοφθόρο διαδικασία των πέναλτι, που είχαμε να την ζήσουμε με την Ελλάδα από το 2014 κόντρα στην Κόστα Ρίκα και τον Κέιλορ Νάβας, αποδείχθηκε πως όσο κι αν η ομάδα έδειχνε σφυγμό, της έλειπε κάτι.

Κανείς δεν αμφιβάλλει πως αυτή η ομάδα, με τον Γουστάβο Πογέτ στο τιμόνι κατάφερε να μαζέψει τα ασυμμάζευτα των τελευταίων χρόνων. Έπαιξε όμορφο ποδόσφαιρο, έδειξε θέληση και κυρίως κέρδισε ξανά την εμπιστοσύνη όλων των φιλάθλων. Το αποτέλεσμα όμως είναι αυτό που κρίνει μια διαδικασία και μένει στην τελική.

Οι απόψεις διίστανται σχετικά με το τι φταίει και η Εθνική εκεί που ήταν με τον στίχο του Νταλάρα «Μου ξανάρχονται ένα-ένα, χρόνια δοξασμένα», κατέληξε να κουνάει μαντήλι στα αεροδρόμια. Η απουσία του Κώστα Φορτούνη είναι ίσως η εξήγηση που έδωσαν οι περισσότεροι. Και όχι άδικα! Σίγουρα ένας παίκτης με την ποιότητα του πρώην Έλληνα διεθνή, θα έδινε το κάτι παραπάνω. Θα ήταν όμως αυτό από μόνο του αρκετό ώστε χθες να πανηγυρίσει η Ελλάδα την πρόκρισή της;

Όλα ξεκινάνε και τελειώνουν στον προπονητή. Κι όσο κι αν ο Πογέτ έχει αποδείξει το ταλέντο του και τις ικανότητες του να γεννά ομάδες μέσα από τις στάχτες τους, βλέπε ΑΕΚ, τον βαραίνει στο 100% το κομμάτι της διαχείρισης. Λένε πως αν πετύχει μια συνταγή δεν αλλάζεις τα υλικά της. Δεν μπορείς όμως ποτέ να γνωρίζεις ποιο θα είναι το τέλειο αποτέλεσμα αν δεν τα δοκιμάσεις όλα. Τα παραδείγματα απουσίας των Κωνσταντέλια για το Nations League και Φορτούνη, ήταν καταλυτικά για την δυναμική της ομάδας. Γεγονός που ώθησε και τον δεύτερο στην μεγάλη απόφαση να δώσει τέλος στην καριέρα του με την Εθνική Ελλάδος, σε μια άκρως παραγωγική ηλικία.

Σε ένα ματς τόσο βαρυσήμαντο, απέναντι μάλιστα και σε μια ομάδα που δεν έθεσε μεγάλο βαθμό δυσκολίας, πέραν της μέτριας εμφάνισης αλλά και της θανατηφόρας ρώσικης ρουλέτας, αφενός δεν υπήρξε λύση από τον πάγκο και αφετέρου δεν έγινε αλλαγή στο σύστημα. Και γι’ ακόμη μια φορά έμειναν τα γαλανόλευκα σημαιάκια αμανάτι για τις επερχόμενες παρελάσεις.

Το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα επί εποχής του Ουρουγουανού κόουτς, πραγματοποίησε εμφανίσεις που όντως έδωσαν ελπίδες και έστειλαν πολλούς ξανά στο γήπεδο. Μέχρι και δημοσιογράφοι ξαφνικά έδωσαν το παρόν στο πλευρό της Εθνικής, όταν για χρόνια έβλεπαν μόνο φωτογραφίες της. Αυτό όμως από μόνο του δεν είναι αρκετό για να πραγματοποιηθεί μια αξιοπρεπής πορεία σε διοργανώσεις ευρωπαϊκές και παγκόσμιες. Εκτός το θαύμα του 2004 στην Πορτογαλία και η έκπληξη το 2014 στην Βραζιλία, έχουν γεμίσει τις σελίδες της ιστορίας μας και δεν χωράει άλλη ένδοξη στιγμή.