Ζητείται ασφάλεια στα μετόπισθεν

Η ΑΕΚ έκανε τα εύκολα δύσκολα κόντρα στον Άρη  στη Θεσσαλονίκη και τελικώς την «πάτησε» με την αμυντική της συμπεριφορά να στοιχίζει πολύτιμους βαθμούς.

Έβαλε τα χέρια της και έβγαλε τα μάτια της η ΑΕΚ στο Χαριλάου, πετώντας δύο πολύτιμους βαθμούς μετά το 3-3 με τον Άρη.

Σίγουρα σε μια σεζόν μεγάλη, με τόσα ματς και πλέι οφ δεν υπάρχει ομάδα να κάνει το απόλυτο. Στην περίπτωση όμως της ΑΕΚ, για ακόμη μια φορά είδαμε να πετά στα σκουπίδια ένα τρίποντο με κατώτερο αντίπαλο ενώ κρατά το προβάδισμα στα χέρια της μέχρι το 95′.

Και επειδή σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση, έχει εξήγηση η αφέλεια αυτή με την οποία η Ένωση έχει χαρίσει τόσους βαθμούς. Υπάρχει θέμα με την ανασταλτική λειτουργία και τώρα που ξεκινάνε τα πλέι οφ ΠΡΕΠΕΙ να επιλυθεί.  Όταν ο Άρης των έξι τελικών βρήκε τρία γκολ, οφείλεις να προβληματιστείς.

Δεν την βοήθησαν οι αλλαγές

Το εν λόγω ζήτημα είναι και ατομικό αλλά και συνολικά ομαδικό. Η ΑΕΚ του Αλμέιδα, είναι μια ομάδα που πρεσβεύει το δόγμα πως η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση. Μέσα από την ένταση, την πίεση και την επιθετικότητα που είναι ικανή να βγάζει για μεγάλα διαστήματα μέσα στους αγώνες, δεν επιτρέπει στον αντίπαλο να επιτεθεί, δεν του αφήνει τη μπάλα να το κάνει. Σε αυτό το κομμάτι βοηθά πολύ και ο πάγκος με τους παίκτες της μπροστά γραμμής να φρεσκάρουν μεσοεπιθετικά την Ένωση και να πνίγουν τον αντίπαλο.

Κόντρα στον Άρη αυτό δεν συνέβη πολύ απλά γιατί ο πάγκος δεν βοήθησε. Ο Αραούχο είναι σε κακή κατάσταση, ο Πισάρο δεν προσέφερε το παραμικρό, ο Τσούμπερ έδειξε και αυτός χαμένος και κάπως έτσι τα μέτρα χάθηκαν μετά από εύκολες απώλειες κατοχής. Μόνο ο Πινέδα βοήθησε ουσιαστικά αλλά δε γίνεται όταν λείπει από την ενδεκάδα ο Μεξικανός να καταρρέει το σύμπαν. Ο Σιμάνσκι χρειάζεται ακόμα το χρόνο του για να επανέλθει στα γνωστά του στάνταρ και παρότι δίπλα στον Γιόνσον θεωρητικά η ΑΕΚ δεν θα έπρεπε να κινδυνεύσει.

Για την ακρίβεια δεν κινδύνευσε. Ο μόνος τρόπος να απειληθεί ήταν από κάποια στημένη φάση η οποία μπορεί να γεμίσει κόσμο τα καρέ του Στάνκοβιτς, ενώ είναι γνωστή η αδυναμία των κιτρινόμαυρων στην αντιμετώπιση των στημένων. Τρία γκολ δέχθηκε η άμυνα από τον Άρη, που μπορούσε να τα είχε αποφύγει για πλάκα. Τεράστιο και αναίτιο το κενό μεταξύ των στόπερ στο 1-1, καμία αντιμετώπιση σε πρώτο και δεύτερο χρόνο στο 2-1. Το κερασάκι στην τούρτα η φάση στο τέλος, που ο Γιόνσον κάνει την κεφαλιά να διώξει το γέμισμα των παικτών του Άρη, αλλά η μπάλα χτυπά στο  εξίσου αναίτια απλωμένο χέρι του Βίντα. Λίγο η επιπολαιότητα, λίγο η σκέψη ότι την έχουμε ξαναπατήσει και κάπως έτσι καταφέρνει η ΑΕΚ να αφήνει βαθμούς.

Τα φάουλ του Κάλενς την δυσκολεύουν

Στην δεδομένη δυσκολία να αντιμετωπίζει τις στημένες φάσεις του αντιπάλου, της βάζει δύσκολα και ο Αλεξάντερ Κάλενς. Ο Περουβιανός έχει βοηθήσει πολύ την Ένωση φέτος όσο λείπει ο Μουκουντί. Έχει ταχύτητα, καλό αριστερό πόδι και εμπειρία για την θέση. Πολλές φορές όμως παραχωρεί εύκολα φάουλ. Δείχνει σε αρκετές περιπτώσεις πως έχει προαποφασίσει πως θα υποπέσει σε παράβαση για να είναι σίγουρος ότι δεν θα του φύγει ο επιθετικός. Ασφαλώς και είναι ανύπαρκτο το φάουλ που κερδίζει ο Μορόν κάνοντας θέατρο, αλλά ο διαιτητής δεν θα δυσκολευτεί να το σφυρίξει αν βλέπει ότι είτε παίζεις στο όριο, είτε έχεις κάνει κι άλλα φάουλ σε αντίστοιχες μονομαχίες.

Εφόσον η άμυνα συνολικά δεν «καθαρίζει» στημένες μπάλες, καλό θα ήταν αυτές να αποφεύγονται όσο το δυνατόν, ειδικά στα τελειώματα των αγώνων. Την έχει πατήσει πολλές φορές φέτος η ΑΕΚ κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Θα πάρει το πρωτάθλημα με τον τρόπο της

Χρόνος για δάκρυα δεν υπάρχει. Και πέρσι στο -1 με 59 βαθμούς μπήκε στα πλέι οφ και την κατάληξη την θυμάστε. Η ΑΕΚ θα προχωρήσει με τον δικό της τρόπο, αυτόν που της έχει μάθει ο σπουδαίος προπονητής της. Θα πρέπει να έχει όσο το δυνατόν περισσότερους παίκτες υγιείς και σε καλή κατάσταση στη διάρκεια των πλέι οφ, προκειμένου να παίζει τα ματς με το ροτέισον των 15 παικτών και την βοήθεια από τις αλλαγές. Έτσι πέτυχε και έτσι θα ξαναπετύχει.