Τι είχες ΑΕΚ, τι είχα πάντα

Το DNA της ΑΕΚ αλλάζει και όταν αυτό συμβαίνει σε μια μεγάλη ομάδα, τότε το αποτέλεσμα δεν είναι ευχάριστο. Τα αναλλοίωτα προβλήματα, οι λύσεις που δεν δίνονται και οι ευθύνες του εκάστοτε προπονητή

Δυστυχώς για μια ακόμη βραδιά, γίναμε στο ίδιο έργο θεατές. Πικρή ήττα με κάτω τα χέρια, με παίκτες άνευρους, δίχως ουσία στο παιχνίδι τους. Τι είχες ΑΕΚ, τι είχα πάντα.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως η ανθυγιεινή εικόνα που παρουσιάζει η Ένωση κάθε σεζόν από το 2018 και έπειτα έχει κάνει την εμφάνιση της και στο φετινό ρόστερ.

Από την αναμέτρηση με τον Ολυμπιακό και έπειτα δημιουργείται μια νοοτροπία loser, με παίκτες που αρκούνται στο 1-0, που δεν θέλουν να «σκοτώσουν» τον αντίπαλο και ταυτόχρονα κάνουν τα ίδια λάθη.

Ασφαλώς και η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν βαραίνει μόνο την ομάδα, αλλά και τον προπονητή. Η αγωνιστική φιλοσοφία του Γιαννίκη δεν εντυπωσιάζει και όσο περνάει ο καιρός χάνει υποστηρικτές, τόσο εκτός, όσο και εντός του κιτρινόμαυρου στρατοπέδου.

Αναλλοίωτα προβλήματα δίχως λύση

Το περιβάλλον στην ΑΕΚ δεν είναι υγιές. Ποδοσφαιρικά μιλώντας. Αν ήταν δεν θα ζούσαμε κάθε χρονιά τα ίδια πράγματα σε λούπα. Όλη αυτή η κατάσταση με ανεπιτυχή αποτελέσματα κόντρα σε εύκολους αντιπάλους κάνει κακό στο DNA της ομάδας.

Και αυτό δεν αφορά μόνο στο χθεσινό αποτέλεσμα, αλλά γενικότερα στη φιλοσοφία που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια. Είναι αδύνατο και σε έναν βαθμό παράλογο να υπάρχουν τα ίδια προβλήματα σε μια εξίσωση επί σειρά ετών και οι αρμόδιοι να μην βρίσκουν τις λύσεις.

Ο ενθουσιασμός των πολλών και ως έναν βαθμό ποιοτικών μεταγραφών ήταν ικανός στην αρχή να καλύψει τα πραγματικά κενά της ομάδας. Η αλλαγή προπονητή, Οκτώβρη μήνα, σε συνδυασμό με τα πρώτα στραβοπατήματα έφεραν άπαντες αντιμέτωπους με την σκληρή πραγματικότητα.

Η ΑΕΚ είναι «άρρωστη» και αυτό γράφεται εδώ και χρόνια, με διαφορετικούς προπονητές στον πάγκο και διαφορετικούς παίκτες στο γήπεδο. Δεν γίνεται όμως πάντα να φταίνε οι άλλοι για τα προβλήματα που παραμένουν αναλλοίωτα μέσα στον χρόνο.