Είναι πολλά τα μέτωπα Τίγρη

Ολοκληρώθηκε μία ακόμη σεζόν με «ιδιαιτερότητες» για τον Δικέφαλο

Ίσως είναι ένας πολύ ευγενικός τρόπος να το θέσει κανείς, αλλά η αλήθεια είναι ότι η ομάδα ξεκίνησε με πολλές βλέψεις και βρέθηκε μεσούσης της περιόδου να χρειάζεται διαχείριση κρίσης από έναν – όχι και τόσο – παλιό γνώριμο.

Τα όρια της υπομονής και της αφοσίωσης ακόμη και των πιο πιστών «κιτρινόμαυρων» οπαδών δοκιμάστηκαν για μια ακόμη φορά σε εξουθενωτικό βαθμό.

Η καλοκαιρινή περίοδος προετοιμασίας και ανασύνταξης μοιάζει ξανά να είναι κομβικής σημασίας για τον Δικέφαλο και το μέλλον του.

Σε σύγκριση όμως με άλλες χρονιές, που επικρατούσε έντονος προβληματισμός και το μέλλον φαινόταν μόνο δυσοίωνο, τώρα υπάρχουν δεδομένες συνθήκες που κάνουν τα πράγματα λίγο πιο ξάστερα.

Εντός, εκτός κι επί τα αυτά υπάρχουν στοιχεία που μπορούν να δώσουν αισιοδοξία κάνοντας το μέλλον – κοντινό και μακρινό – να φαίνεται λιγότερο αβέβαιο και περισσότερο ελπιδοφόρο.

Εξαρτάται όμως από τη νηφαλιότητα και την υπομονή του καθενός. Άλλωστε, εξετάσεις δεν δίνει μόνο η ομάδα αλλά και ο οργανισμός στο σύνολο του. Και ο οργανισμός δεν είναι μόνο η διοίκηση, τα στελέχη, το προπονητικό team. Είναι και οι φίλαθλοι που μπορούν να μεταδώσουν αγάπη, υπομονή και προσήλωση στο όραμα. Μπορούν να μεταδώσουν και νευρικότητα, πίεση και προβληματισμό. Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Εντός (αγωνιστικού χώρου)

Μεταγραφές, προσδοκίες, διαψεύσεις, ελλείψεις σε κομβικές θέσεις, τραυματισμοί, σκαμπανεβάσματα, εκλάμψεις.

Και δυο χιλιάδες λέξεις να γράφαμε, πάλι δεν θα ήταν αρκετές να περιγράψουμε πλήρως αυτά που είδαμε – κι αυτά που δεν είδαμε – από το φετινό ρόστερ. Και ναι, όποιος πει ότι το φετινό ρόστερ είχε… ταβάνι, μπορεί να μην πέφτει έξω.

Αλλά, υπήρξε επένδυση. Σε χαρτιά που μπορεί να έβγαιναν.. άσσοι, μπορεί να έβγαιναν και μπλόφες. Δείξτε μου μια ομάδα που να μην έχει κάνει αποτυχημένες μεταγραφές, με πολλά ψηφία μάλιστα. Υπάρχει; ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ.

Υπήρξαν προσδοκίες που δεν εκπληρώθηκαν, υπήρξαν προσδοκίες που ξεπεράστηκαν, υπήρξαν και υποσχέσεις για το μέλλον.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι χρειάζονται μεγάλες ανακατατάξεις στο ρόστερ. Αυτό το ξέρουν μέχρι και τα τσιμέντα της «Αγιάς Σοφιάς». Χρειάζονται προσθήκες σε κομβικές θέσεις της ενδεκάδας.

Από το προφίλ των φημολογούμενων μεταγραφικών στόχων φαίνεται ξεκάθαρα η πρόθεση της διοίκησης να μπολιάσει ορισμένες νευραλγικές θέσεις με εμπειρία (τέρμα, κέντρο άμυνας), κάποιες συμπληρωματικές θέσεις με γνώση της ελληνικής πραγματικότητας (μπακ) και την επίθεση με ταλέντο.

Όσοι γνωρίζουν πράγματα εκ των έσω, μιλούν για στοχευμένες κινήσεις με προοπτικές εξέλιξης και στιβαρή αγωνιστική παρουσία με σκοπό την ουσιαστική ενίσχυση της ομάδας και όχι τη δημιουργία εντυπώσεων.

Εκτός (των τεσσάρων γραμμών)

Οι χωρισμοί και οι επανενώσεις Δικέφαλου και Μανόλο είναι πλέον πάρα πολλές. Και μπορεί αυτές οι καταστάσεις να «γράφουν» σε κάποιες περιπτώσεις ωραία τραγούδια, ενίοτε όμως «γράφουν» και… παρατράγουδα!

Κοινώς, θα πρέπει να αποφασίσουν και οι δύο – κυρίως η διοίκηση – αν θέλουν να πορευτούν μαζί και πώς.

Ο Μανόλο έχει δείξει έμπρακτα την αφοσίωση του, ίσως και περισσότερο απ’ ότι πρέπει είναι η αλήθεια. Αλλά πέρα από την αφοσίωση θα πρέπει να δείξει κι άλλα πράγματα επί χάρτου, αν θέλει να επανακτήσει τους σύμμαχους του εντός κι εκτός των αποδυτηρίων, κι αυτό ίσως είναι ένα στοίχημα που κοστίσει. Κανείς δεν μπορεί να ποντάρει μονίμως από την «κάβα». Κάποια στιγμή στερεύει κι αυτή.

Πέραν του Μανόλο, η διοίκηση της ομάδας εξετάζει διάφορες περιπτώσεις προπονητών, και όπως επικοινωνείται εκ των έσω, το θέμα του προπονητή χειρίζεται προσωπικά ο Δημήτρης Μελισσανίδης. Κι αν κάτι είναι σίγουρο σε αυτό, είναι πως όταν αναλαμβάνει κάτι ο Τίγρης, είναι αν μη τι άλλο καταλυτικός.

Και ναι, μπορεί να πει κανείς ότι αυτά έχουν λίγο έως πολύ ξανακουστεί. Όμως φέτος, αν λάβουμε υπόψιν τους φημολογούμενους στόχους, μπορούμε να διακρίνουμε σαφή διαφορά πλεύσης. Οι φετινοί στόχοι, άλλωστε, το δείχνουν.

Ονόματα όπως αυτά των Ρεμπρόφ, Γιαννίκη και Λουτσέσκου δείχνουν ξεκάθαρα την πρόθεση η ομάδα να μην πορευτεί απλώς με μια λύση που να μοιάζει σαν μια ακόμη διαχείριση κρίσης, αλλά με πρόθεση να παρουσιάσει ποδοσφαιρική πρόταση. Ο καιρός γαρ εγγύς, λοιπόν.

Η ΑΕΚ την επόμενη σεζόν ξαναγυρνάει στις ρίζες της και στον φυσικό της χώρο. Και σε καινούριο σπίτι.

Η «Αγιά Σοφιά» είναι ένα μακρόπνοο project, με βλέμμα στο μέλλον και μια επένδυση τεράστιας σημασίας για το αγωνιστικό και εξωαγωνιστικό πλάνο του συλλόγου, καθώς και για το μέγεθος και την ιστορία του οργανισμού.

Είναι σημαντικό να το υπενθυμίζουμε – και στους εαυτούς μας – καθώς καμιά φορά μέσα στην παραζάλη φαίνεται να ξεχνούμε και τα αυτονόητα.

Το γήπεδο της «Αγιάς Σοφιάς» δεν είναι απλώς το γήπεδο που θα φιλοξενεί τους εντός έδρας αγώνες της ομάδας. Τέτοια υπήρξαν πολλά, και όσες φορές κι αν γέμισαν, πάντα φαίνονταν ξένα για τον «ιδιαίτερο ψυχισμό» του κιτρινόμαυρου οπαδού.

Η «Αγιά Σοφιά», λοιπόν, σχεδιάστηκε και κατασκευάστηκε με σκοπό να γίνει μια έδρα – ορόσημο για το σπορ, ένας αθλητικός κόμβος ικανός να φιλοξενήσει σπουδαία αθλητικά δρώμενα, όμοια με έδρες όπως το ΟΑΚΑ για τα ολυμπιακά αγωνίσματα, το Ολυμπιακό Κέντρο Ιππασίας και άλλες φυσικές ή online έδρες δημοφιλών σπορ.

Σε συνδυασμό δε με το προπονητικό κέντρο, τη διοικητική σταθερότητα, και την οικονομική εκκαθάριση, η επί τα αυτά συνέχεια φαίνεται αν μη τι άλλο σταθερή κι ανοδική.

Όπως είπαμε και στον τίτλο, τα μέτωπα είναι πολλά αλλά και ο Τίγρης.. ένας! Η προπαρασκευαστική περίοδος που έρχεται μοιάζει περισσότερο με άσκηση στρατηγικής για δυνατούς λύτες, παρά με απλό… παιχνίδι football manager.

Κι αν κάτι είναι σίγουρο, είναι πώς ο «γενικός κουμανταδόρος» της Βασίλισσας είναι εξαιρετικός στην τακτική. Ξέρει καλά να φυλάει τους άσσους στο μανίκι του και πότε να τους εμφανίζει.

Ίδωμεν!