Γκέντσογλου: «Παρουσιάστηκα ως top ταλέντο, αλλά δεν ήμουν ποτέ»

Tα 20λεπτα που μάζευε με τον Παυλή για μία τυρόπιτα, ο Ριβάλντο, ο πρόεδρος Ντέμης, ο δικτάτορας Φερέρ, το επεισόδιο με τον Κωστένογλου κι η αποχώρηση από την ΑΕΚ, η Σαμπντόρια και ο “μηδέν άνθρωπος” Ικάρντι, το ενδιαφέρον του ΠΑΟΚ, το ατύχημα με το αεροπλάνο, η Εθνική και η αστυνομική συνοδεία στη Χάιντουκ.

Αναλυτικά η συνέντευξη του Σάββα Γκέντσογλου στο sport24.gr:

Αφού κάναμε τις… συστάσεις, ήταν μία καλή ευκαιρία να γυρίσουμε το χρόνο πίσω και να συζητήσουμε για την περίοδο στην ΑΕΚ. Το 2005 ο -τότε- αρχισκάουτ της Ένωσης, Τόνι Σαβέβσκι ξεχωρίζει τον 15χρονο Σάββα Γκέντσογλου και εισηγείται την απόκτησή του.

“Για εμένα η ΑΕΚ δεν ήταν απλά ένα όνειρο ζωής. Ήταν κάτι που δεν μπορούσα ούτε να το φανταστώ. Δεν ήταν εύκολο, όμως, για τους γονείς μου να με αφήσουν να φύγω και να έρθω στην Αθήνα. Διότι, ως οικογένεια, έχουμε χάσει ένα κοριτσάκι πριν γεννηθώ. Ουσιαστικά, οι γονείς μου έκαναν εμένα για να αναπληρώσουν το κενό. Και ξαφνικά, στα 15, έρχεται η πρόταση της ΑΕΚ. Δεν τους ήταν καθόλου εύκολο, αλλά ευτυχώς με βοήθησε ο αδερφός μου που τους έπεισε να πουν το ‘ναι’.

Ερχόμενος στην Αθήνα είχα πάρα πολλά προβλήματα, αλλά ήμουν τόσο χαρούμενος και τόσο ενθουσιασμένος που θα κάνω πράγματα που δεν είχα προλάβει καν να ονειρευτώ. Για παράδειγμα, ένα παιδί από ένα χωριό 600-700 κατοίκων, είχε ξαφνικά τη δυνατότητα να μιλάει τετ α τετ με τον Ντέμη Νικολαΐδη. Ή να κάνει προπόνηση με παίκτες όπως ο Ριβάλντο, ο Λυμπερόπουλος, ο Δέλλας, ο Καφές.

Ναι μεν ήταν ένα τεράστιο βήμα για εμένα, αλλά ήμουν τόσο ευτυχισμένος που δεν κατάλαβα τις δυσκολίες. Πέρασα, όντως, πάρα πολύ δύσκολα. Οι γονείς μου δεν είναι πλούσιοι. Θυμάμαι, υπήρχαν ημέρες που μαζί με τον Μιχάλη Παυλή μαζεύαμε 20λεπτα για να φάμε μία τυρόπιτα. Περάσαμε δύσκολα, άλλα ήταν η πιο όμορφη περίοδος της ζωής μου. Ζούσα το όνειρο στην ΑΕΚ”.

Πολλοί αναρωτιούνται, με βάση την εξέλιξη που είχε η σχέση Γκέντσογλου-ΑΕΚ, αν το όνειρο έγινε… εφιάλτης κάποια στιγμή. Ο ίδιος, πάντως, δεν το είδε ποτέ έτσι.

“Η περίοδος στην ΑΕΚ έχει πολλές ευχάριστες αναμνήσεις. Όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, υπάρχουν οι καλές και οι κακές στιγμές. Όμως, ειδικά τα πρώτα χρόνια, που ήμουν ένα παιδί που προσπαθούσε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα, ήταν όντως πάρα πολύ όμορφα. Ξαναλέω, υπήρχαν δυσκολίες, αλλά εκείνη την στιγμή δεν το καταλάβαινα”.

Στην ΑΕΚ ήρθε την περίοδο που διοικητικός ηγέτης ήταν ο Ντέμης Νικολαΐδης. Ένας άνθρωπος που είχε αφίσα στο δωμάτιό του και θαύμαζε ιδιαίτερα. Ξαφνικά, είχε τη δυνατότητα να μιλάει μαζί του και να ακούει τις συμβουλές του.

“Ο Ντέμης, εκείνη την εποχή ένιωθε ακόμα παίκτης, απλά στα πρακτικά ήταν πρόεδρος της ΑΕΚ. Δεν είχε κατασταλάξει. Ναι μεν είχε τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις ενός προέδρου, αλλά θεωρώ πως πολλές φορές σκεφτόταν και σαν παίκτης. Ήταν περίεργο γιατί, όταν πήγαινες να κάνεις μία συζήτηση μαζί του, προσπαθούσε να σου μιλήσει ως πρόεδρος, αλλά ουσιαστικά δεν είχε φύγει το ‘μικρόβιο’ του ποδοσφαιριστή από μέσα του.

Θυμάμαι, τις πρώτες φορές που συναντηθήκαμε, κατέβαζα το κεφάλι από ντροπή, αλλά έβρισκε πάντα τρόπους να σε χαλαρώνει και να νιώθεις άνετα. Κι όντως ηρεμούσες επειδή είχες απέναντί σου έναν άνθρωπο που ήταν ‘ένας από εμάς’. Προσωπικά, ό,τι κι αν πουν για τον Ντέμη, από το ένα αυτί μπαίνει κι από το άλλο βγαίνει. Πραγματικά σου μιλάω. Εγώ τον αγαπάω κι ως άνθρωπο, αλλά και γι’ αυτό που ήταν ως παίκτης. Τον έχω γνωρίσει, επομένως μου είναι αδιάφορο οτιδήποτε κι αν λέγεται για εκείνον. Έχω τη δική μου γνώμη και δεν αλλάζει.

Ο κόσμος πολλές φορές κρίνει με βάση όσα του λένε οι άλλοι, αλλά δεν είναι σωστό. Διότι για εμένα μπορεί να είσαι καλός άνθρωπος, αλλά για κάποιον άλλον να είσαι ο μεγαλύτερος καραγκιόζης. Τα πάντα είναι σχετικά”.

Ο Γκέντσογλου δεν έζησε ως πρωταγωνιστής τη σεζόν 2007/08, όπου η ΑΕΚ έχασε το πρωτάθλημα εξαιτίας της υπόθεσης Βάλνερ, καθώς το δεύτερο μισό του πρωταθλήματος δόθηκε δανεικός στη Νέα Ιωνία προκειμένου να πάρει παιχνίδια στα πόδια του και να επιστρέψει δριμύτερος. Παρ’ όλα αυτά, έχει εικόνα για το τι συνέβη, αλλά και γενικότερα για το πώς λειτουργούσε ως οργανισμός η ΑΕΚ.

“Εκείνη την περίοδο η ομάδα στηρίχτηκε τόσο αγωνιστικά όσο και οικονομικά. Ο μακροπρόθεσμος στόχος, όταν ανέλαβε ο Ντέμης την ΑΕΚ, ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος. Αν δεν είχε προκύψει η υπόθεση Βάλνερ, θεωρώ πως η ΑΕΚ θα είχε αλλάξει επίπεδο και μπορεί τίποτα απ’ όσα ακολούθησαν να μην είχε συμβεί. Οι γνωστές ιστορίες, δηλαδή, με τα χιλιάδες προβλήματα στην ομάδα. Αλλά έγινε ό,τι έγινε. Δεν είμαστε υπεύθυνοι να κρίνουμε τι συνέβη με τον Ολυμπιακό. Για εμένα, η ΑΕΚ είχε την καλύτερη και πιο σταθερή ομάδα εκείνη τη σεζόν. Όμως, δεν το πήραμε και ό,τι γράφει, δεν ξεγράφει”.

Απ’ το 2006 έως το 2012 που αποχώρησε από την ομάδα, είχε την τύχη και τη χαρά να συνυπάρξει στα ίδια αποδυτήρια με σπουδαίες προσωπικότητες τόσο του ελληνικού όσο και του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Προφανώς, ο Ριβάλντο ήταν μία κατηγορία μόνος του.

“Για να είμαι ειλικρινής, ο Ριβάλντο ως άνθρωπος και ως προσωπικότητα δεν μου άφησε τίποτα. Ως ποδοσφαιριστής, δεν το συζητάμε, ήταν εξαιρετικός. Ήταν ένας άνθρωπος πολύ χαμηλών τόνων. Έμπαινε στα αποδυτήρια, έλεγε ‘καλημέρα’ και τον έβλεπες πάλι την επόμενη ημέρα.

Σε θέμα προσωπικοτήτων, ξεχώριζαν ο Δέλλας, ο Ζήκος, ο Λυμπερόπουλος. Ακόμα κι ο Παπασταθόπουλος, ο οποίος παρότι ήταν πιτσιρικάς, φαινόταν πως είχε ηγετικά χαρακτηριστικά. Τέτοιοι άνθρωποι σου αφήνουν πράγματα. Δεν το λέω υποτιμητικά για τον Ριβάλντο, απλά εμένα προσωπικά δεν του άφησε κάτι. Ήταν 100% επαγγελματίας. Ερχόταν, έκανε τη δουλειά του και έφευγε.

Από την άλλη πλευρά, ο Δέλλας, ο ‘Λύμπε’, ο Καφές προσπαθούσαν να βοηθήσουν τα νεότερα παιδιά. Προσωπικά, επειδή ανέφερα τον Καφέ, θεωρώ πως είναι ένας από τους πιο υποτιμημένους παίκτες στην Ελλάδα τα τελευταία 15-20 χρόνια. Διότι τόσο ως παίκτης όσο κι ως άνθρωπος είναι πανέξυπνος. Όμως, δεν τυγχάνει της αναγνώρισης που έχουν άλλοι ποδοσφαιριστές. Κανείς δεν πρόκειται να βάλει τον Καφέ στα πέντε κορυφαία αμυντικά χαφ στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ωστόσο, για εμένα είναι σε αυτή την κατηγορία.

Επίσης, πέρα από τους Έλληνες, υπήρχε κι ο Μαϊστόροβιτς που σου έδινε πράγματα. Ήταν ηγέτης”.

“Στο κομμάτι της ποδοσφαιρικής εξέλιξής μου, ήμουν πολύ τυχερός διότι εκείνη την περίοδο η ΑΕΚ είχε ένα top player σε κάθε θέση. Πίσω, για παράδειγμα, υπήρχε ο Δέλλας που δεν είχε ταχύτητα ή αλτικότητα, αλλά ήταν τρομερά έξυπνος παίκτης. Ήταν ιδιοφυής αμυντικός. Πήρα πάρα πολλά πράγματα από εκείνον.

Άλλος ένας υποτιμημένος παίκτης ήταν ο Ζήκος. Έκανε μία τεράστια καριέρα, αλλά είχε ελάχιστες συμμετοχές στην Εθνική. Ακόμα κι από τον Λυμπερόπουλο μπορούσα να πάρω στοιχεία από το παιχνίδι του.

Θυμάμαι, εκείνη την περίοδο, γινόταν συζήτηση για το ποια είναι η θέση μου. Είμαι αμυντικό χαφ ή στόπερ; Δεν σου κρύβω ότι με εκνεύριζε όλο αυτό διότι εμένα μου άρεσε να παίζω στο κέντρο. Κι ήθελα να παίζω στο κέντρο, αλλά στην πορεία της καριέρας μου με βοήθησε το γεγονός ότι μπορούσα να παίζω παραπάνω από μία θέσεις. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, οι ομάδες θέλουν παίκτες που να παίζουν σε πολλές θέσεις.

Βέβαια, ο ντόρος που είχε γίνει τότε γύρω από το όνομά μου δεν με βοήθησε καθόλου. Περίμεναν περισσότερα πράγματα απ’ αυτά που μπορούσα να δώσω. Ναι μεν είμαι ένας καλός παίκτης, έχω κάποια καλά στοιχεία, αλλά δεν ήμουν αυτό που με παρουσίασαν τότε.

Αν ήμασταν στη δεκαετία του ’90, θα σου έλεγα πως με τα προσόντα που έχω, θα ήμουν ο top αμυντικός χαφ. Έξυπνος, καλός τακτικά, ικανός με την μπάλα στα πόδια, έπαιζα κάθετα, αλλά ήμουν αργός. Στο σύγχρονο ποδόσφαιρο, στα κορυφαία πρωταθλήματα, δεν υπάρχει παίκτης που να είναι αργός.

Οι 9,5 στους 10 είναι γρήγοροι. Για να είσαι το 0,5 στους 10, πρέπει να είσαι super talent και να σου τύχει κιόλας. Παρουσιάστηκα ως top ταλέντο, αλλά δεν ήμουν ποτέ στην πραγματικότητα. Προσωπικά, θεωρώ πως έκανα την καριέρα που μου αναλογούσε. Ίσως έκανα και περισσότερα ή και λιγότερα. Πάντως, με παρουσίαζαν ως κάτι που δεν ήμουν στην πραγματικότητα”.

ΤΟ ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ ΜΕ ΤΟΝ ΚΩΣΤΕΝΟΓΛΟΥ, Η ΚΟΡΟΪΔΙΑ ΣΤΗΝ ΑΕΚ ΚΙ Ο ΜΙΧΑΪΛΟΒΙΤΣ

Για τον Σάββα Γκέντσογλου πολλές φορές παίζει ρόλο το τάιμινγκ και η τύχη στη ζωή και ειδικά σε μία ποδοσφαιρική καριέρα.

“Όταν ξεκίνησα να παίζω βασικός στη Σαμπντόρια, στα 22 μου, κι άρχισαν να μιλάνε για εμένα, ήρθε ως προπονητής ο Σίνισα Μιχαΐλοβιτς που δεν ήθελε να με βλέπει μπροστά του. Ήμουν στις βασικές επιλογές του Ντέλιο Ρόσι μέχρι τον Νοέμβριο, αλλά τον Δεκέμβριο απολύθηκε και άλλαξαν όλα. Εκεί που είχα συμφωνήσει προφορικά για ανανέωση του συμβολαίου μου, τέθηκα ξαφνικά εκτός πλάνων. Είναι οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά στο ποδόσφαιρο.

Για παράδειγμα, όταν έπαιζα εγώ βασικός, δεν αγωνίζονταν ποδοσφαιριστές όπως ο Μαρέσκα, που πέρασε κι από τον Ολυμπιακό και ο Παλόμπο, που ήταν παίκτης-θρύλος της ομάδας. Τότε, ο Ντέλιο Ρόσι τους είχε κάνει πέρα και έπαιζα εγώ, ο Κρίστισιτς της ΑΕΚ και ο Πέδρο Ομπιάνγκ. Ξαφνικά, έρχεται ο Μιχαΐλοβιτς και επειδή η ομάδα δεν πήγαινε καλά, ήθελε να στηριχτεί σε ονόματα. Επομένως, άλλαξαν τα πάντα.

Αν, για παράδειγμα, είχε καθυστερήσει η απόλυση του Ντέλιο Ρόσι 2-3 μήνες και εγώ συνέχιζα να τα πηγαίνω καλά, μετά δεν θα μπορούσε κανένας να με κουνήσει από την ενδεκάδα. Και μπορεί να είχα κάνει όντως καριέρα. Να έπαιζα στη Ρόμα ή οπουδήποτε αλλού. Γιατί στην Ιταλία δεν χρειάζονται και πολλά. Ήμουν 22 ετών, βασικός και ήταν δεδομένο πως με κοιτούσαν μεγαλύτερες ομάδες”.

Για να φτάσουμε, όμως, στη Σαμπντόρια θα πρέπει πρώτα απ’ όλα να κλείσουμε το κεφάλαιο “ΑΕΚ”. Κι η αλήθεια είναι πως ο τρόπος που ολοκληρώθηκε η συνεργασία των δύο πλευρών δεν ήταν κι ο καλύτερος δυνατός και σίγουρα όχι εκείνος που θα επιθυμούσε ο Γκέντσογλου. Τα οικονομικά προβλήματα είχαν κάνει έντονα την εμφάνισή τους στην ομάδα, ενώ κι οι σχέσεις του ίδιου με τον προπονητή, Νίκο Κωστένογλου είχαν διαταραχθεί, όπως αποκαλύπτει. Βέβαια, δεν μετάνιωσε για την απόφασή του να αποχωρήσει, όσο κι αν αγαπούσε την Ένωση.

“Εκατό φορές να μου δινόταν η ευκαιρία, εκατό φορές θα έπαιρνα την ίδια απόφαση. Ήμουν μέσα σε μία πολύ αρρωστημένη κατάσταση. Το οικονομικό κομμάτι ήταν το τελευταίο, παρότι εκείνη την περίοδο δεν είχα τη δυνατότητα να πληρώσω ούτε το ενοίκιο μου. Την ίδια στιγμή, έβλεπα άλλους παίκτες στην ομάδα να πληρώνονται κανονικά. Μπορεί να μην τα έπαιρναν όλα, αλλά σίγουρα έπαιρναν ένα ποσοστό απ’ τα οφειλόμενα.

Τα έβλεπα και γενικότερα δεν μπορώ να κάνω τον μ@λ@κ@ στη ζωή μου. Αν δω κάτι που με ενοχλεί, θα το πω. Είτε ήμουν 15 είτε 30 ετών. Κι αυτό, τότε, παρεξηγήθηκε. Διότι, μπορεί να ήμουν μόλις 19 ετών, αλλά είχα το θάρρος της γνώμης μου. Αν κάτι δεν μου άρεσε, δεν έσκυβα το κεφάλι. Μιλούσα.

Φεύγοντας από την ΑΕΚ, βγήκα πως εγώ ήμουν ο κακός της υπόθεσης. Εκείνοι που ήταν στην ομάδα τότε, γνωρίζουν καλά τι έγινε και τι δεν έγινε. Πέρασα πάρα πολύ δύσκολα, έχασα πάρα πολλά λεφτά, τα οποία δεν μου περίσσευαν προφανώς. Όμως, σίγουρα, το οικονομικό κομμάτι ήταν το τελευταίο.

Για να φύγω από την ΑΕΚ τον Δεκέμβριο του 2011, έγιναν πάρα πολλά πράγματα. Ένα απ’ τα λάθη που είχα κάνει τότε ήταν πως, παρότι δεν είχα χρήματα, είχα πάρει ένα πολύ ακριβό αμάξι από τον Χρήστο Πατσατζόγλου, το οποίο δεν είχα πληρώσει. Μου το είχε δώσει ο Χρήστος και μου είχε πει ότι θα του δίνω τις δόσεις όποτε έχω τη δυνατότητα. Στην Ελλάδα, όταν είδαν ένα παιδί 18-19 χρονών, να έχει ένα ακριβό αμάξι, δεν τους κάθισε καλά. Που δεν είχα Ferrari ή Lamborghini, αλλά μια BMW.

Τότε, προπονητής ήταν ο Κωστένογλου, με τον οποίο είχα διαρκώς τριβές πάνω σ’ αυτό το κομμάτι. Δηλαδή, μπαίναμε στα αποδυτήρια, με κοιτούσε στα μάτια και έλεγε ‘ορισμένοι νομίζετε ότι είστε παίκτες της Ρεάλ και της Μπαρτσελόνα. Έχετε έπαρση’. Δεν ξέρω αν τα έκανε επίτηδες ή αν απλά του έβγαιναν. Με στοχοποιούσε και εμένα με επηρέαζε πάρα πολύ αυτή η κατάσταση. Διότι δεν έπαιζα και παράλληλα ήμουν απλήρωτος.

Το ένα έφερε το άλλο. Κάποια στιγμή μαλώσαμε. Κι η αλήθεια είναι πως το περιστατικό είναι αστείο. Φωνάζει εμένα και τον Μανωλά και μας λέει πως θα καθαρίσουμε τα παπούτσια του Δέλλα και του Καφέ. Του απαντάω ότι δεν έχω να καθαρίσω κανενός τα παπούτσια. Όχι επειδή είχα έπαρση. Αν ερχόταν ο Καφές και μου έλεγε ‘θέλω να μου τα καθαρίσεις’, θα το έκανα.

Όμως, ο Κωστένογλου ήρθε ως προπονητής να μου πει τι; Ότι αν καθαρίσω τα παπούτσια του Καφέ, του Δέλλα ή οποιουδήποτε, θα τον σέβομαι περισσότερο; Τα παιδιά γνώριζαν πόσο τους σεβόμουν. Κι όλα αυτά γιατί; Επειδή είχα BMW αυτοκίνητο; Μετά απ’ αυτό το σκηνικό, τέθηκα εκτός πλάνων και είχε έρθει η στιγμή να φύγω”.

Το διαζύγιο ήρθε συναινετικά, με τον Γκέντσογλου να χαρίζει ένα μέρος των οφειλομένων και στη συνέχεια να μετακομίζει στη Σαμπντόρια, η οποία εκείνη την περίοδο αγωνιζόταν στη Serie B. Η αλήθεια είναι πως στα χρόνια που φόρεσε την κιτρινόμαυρη φανέλα, το όνομά του συνδέθηκε και με άλλες ιταλικές ομάδες, όπως η Παλέρμο κι η Τζένοα, αλλά και βελγικές όπως η Γάνδη και η Γκενκ.

Ωστόσο, τον Δεκέμβριο του 2011, πέρα από τη Σαμπντόρια, υπήρξαν συζητήσεις και με την Πάρμα που έπαιζε στη Serie A “αλλά προτίμησα τη Σαμπντόρια επειδή ήταν μία ιστορική ομάδα και είχε βλέψεις ανόδου και καθιέρωσης πάλι στην πρώτη κατηγορία. Η ΑΕΚ μού χρωστούσε τότε 300.000 ευρώ. Χάρισα 100.000 για να με αφήσουν να φύγω. Άσχετα αν δεν πήρα ποτέ ούτε τα υπόλοιπα 200 χιλιάρικα.

Η ΑΕΚ είχε οικονομικά προβλήματα, ήθελε να πουλήσει παίκτες, αλλά μία με έβαζαν να παίξω και δέκα με είχαν εκτός ομάδας. Ναι μεν η ομάδα είχε θέματα, αλλά έφερνε για παράδειγμα τον Πάπα Μπούμπα Ντιοπ με 700.000 ευρώ ή τον Γκούντγιονσεν. Δεν το συζητάμε, ήταν εξαιρετικοί ποδοσφαιριστές, αλλά δεν γινόταν η ομάδα να παίρνει παίκτες με τέτοια συμβόλαια κι από την άλλη πλευρά να μην είναι σωστή στις υποχρεώσεις της.

Εννοείται πως όλα αυτά δημιουργούσαν αρνητικό κλίμα και εντός της ομάδας. Εγώ ήμουν 18 χρονών και τα έβλεπα. Σκέψου ο Δέλλας, ο Λυμπερόπουλος ή ο Καφές που τους κορόιδευαν μέσα στα μούτρα τους”.

Η πορεία στην ΑΕΚ ολοκληρώθηκε με τον Νίκο Κωστένογλου στον πάγκο και άρχισε με τον Λορένθο Σέρα Φερέρ, ο οποίος είχε τη φήμη ενός προπονητή που δίνει ευκαιρίες σε νεαρά παιδιά. Η πραγματικότητα, σύμφωνα με τον Γκέντσογλου, ήταν αρκετά διαφορετική.

“Ο Φερέρ ήταν κανονικός δικτάτορας. Θα βοηθούσε νεαρά παιδιά αν ήταν στην Ακαδημία, αλλά ως προπονητής της πρώτης ομάδας, με τις αρμοδιότητες που του έδωσαν, νομίζω πως έχασε την μπάλα και θεωρούσε πως έκανε κουμάντο σε όλη την Ελλάδα. Κάπως έτσι ήταν η κατάσταση. Εννοείται πως ασχολιόταν με τους πιτσιρικάδες, αλλά ο προπονητής που με βοήθησε πραγματικά ήταν ο Μπάγεβιτς. Τον αγαπώ πολύ κι αυτόν, παρά τα όσα λέγονται”.