Στάνκοβιτς: «Τελείωσα από την ΑΕΚ με ένα μήνυμα – Το νέο γήπεδο ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στην ομάδα»

Όσα είπε ο Τσίτσαν Στάνκοβιτς σε συνέντευξη για το πέρασμά του από την ΑΕΚ

Ο άλλοτε γκολκίπερ της ΑΕΚ Τσίτσαν Στάνκοβιτς παραχώρησε μεγάλη συνέντευξη στο sport-fm και μίλησε για το πέρασμά του από την Ένωση.

Ο Αυστριακός γκολκίπερ αναφέρθηκε στα πλάνα του για τη συνέχεια της καριέρας του, ενώ έκανε εκτενή αναφορά στα όσα έζησε με την ΑΕΚ αλλά και τον τρόπο που αποχώρησε,.

Μην χάνεις νέα της ΑΕΚ. Ακολούθησε το στην Google

ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΤΟ AEK1924 ΣΤΗΝ GOOGLE

Αναλυτικά η συνεντευξη:

«Βρίσκομαι στην Αυστρία αυτήν τη στιγμή. Προπονούμαι με προσωπικό προπονητή και περιμένω να βρω τη νέα μου ομάδα μέσα στο καλοκαίρι. Είμαι ανοιχτός σε όλα, είτε στην Αυστρία είτε στο εξωτερικό. Νιώθω καλά και είμαι έτοιμος να επιστρέψω στην αγωνιστική δράση. Μου έχει λείψει πολύ το παιχνίδι».

Στην Αυστρία, με τη φανέλα της Σάλτσμπουργκ, ο Στάνκοβιτς είχε πάθει… υπερκούπωση, με έξι πρωταθλήματα και πέντε κύπελλα. Έψαχνε όμως κάτι διαφορετικό, μία καινούργια πρόκληση που θα τον ενθουσίαζε και θα τον ανάγκαζε να δοκιμαστεί σε ένα περιβάλλον στο οποίο δεν είχε συνηθίσει να βρίσκεται. Η πρόκληση της ΑΕΚ ήταν η ιδανική. Μία ομάδα που ήθελε να πρωταγωνιστήσει και, με το νέο γήπεδο στα σκαριά, η απόφασή του ήταν γρήγορη και άμεση.

«Μετά από έξι χρόνια στη Σάλτσμπουργκ ήθελα να αλλάξω κάτι στην καριέρα μου, ήθελα κάτι διαφορετικό, να αλλάξω λίγο παραστάσεις και να δοκιμάσω αλλού τις δυνατότητές μου. Η ΑΕΚ ήταν μια ομάδα με στόχο το πρωτάθλημα, ήθελε να πρωταγωνιστήσει, έχοντας βέβαια και την προοπτική του καινούργιου γηπέδου που πλησίαζε. Στην ΑΕΚ βρήκα όλα όσα έψαχνα σε μία ομάδα. Ήταν πολύ εύκολο να πάρω αυτή την απόφαση και να δεχθώ να υπογράψω. Στην Αυστρία έκανα κάθε χρόνο πρωταθλητισμό· δεν θα πήγαινα σε ομάδα χωρίς υψηλούς στόχους».

Η κακή μέρα από το πρωί φαίνεται· πολλές φορές το ίδιο ισχύει και για μία ποδοσφαιρική σεζόν. Αν στραβώσουν τα προκριματικά στο ξεκίνημα, τότε πολύ πιθανόν ολόκληρη η χρονιά να συνεχίσει την ίδια απογοητευτική πορεία. Ο αποκλεισμός από τη Βελέζ δημιούργησε ένα κατάμαυρο σύννεφο πάνω από την ΑΕΚ, το οποίο δεν έφυγε ποτέ, με την ομάδα να κατρακυλά στην 5η θέση της βαθμολογίας.

«Η πρώτη σεζόν ήταν καταστροφική. Όλα πήγαν στραβά από την αρχή μέχρι το τέλος. Μείναμε εκτός Ευρώπης από τη Βελέζ, κάτι που επηρέασε όλη την ομάδα. Ψυχολογικά ήμασταν πολύ πεσμένοι και δεν καταφέραμε ποτέ να γυρίσουμε την κατάσταση. Μετά, βέβαια, όλα άλλαξαν δραματικά προς το καλύτερο: Ο ερχομός του Αλμέιδα και το νέο γήπεδο απογείωσαν την ομάδα».

Ο Στάνκοβιτς έζησε την ΑΕΚ να αγωνίζεται τόσο στο ΟΑΚΑ όσο και στη Νέα Φιλαδέλφεια, με τον Αυστριακό να μην κρύβει τον ενθουσιασμό του για το νέο γήπεδο της ομάδας. Οι διαφορές ήταν μυθικών διαστάσεων και ένας τερματοφύλακας μπορεί να τις αντιληφθεί ίσως και καλύτερα από οποιονδήποτε, διότι βρίσκεται μέσα στον αγωνιστικό χώρο, αλλά όχι πάντα μέσα στο παιχνίδι, και μπορεί να παρατηρεί και να αφουγκράζεται την ατμόσφαιρα, η οποία στην προκειμένη περίπτωση τρυπούσε τύμπανα.

«Το νέο γήπεδο ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί στην ομάδα, τον σύλλογο αλλά και γενικά σε εμάς, τους ποδοσφαιριστές. Είναι από τις πιο δύσκολες έδρες στην Ευρώπη όταν γεμίζει, είναι καταπληκτικό. Η ατμόσφαιρα είναι τρελή και πολύ δύσκολη για κάθε αντίπαλο. Επιπλέον, είναι τρομερό το γεγονός ότι χτίστηκε στο ίδιο ακριβώς μέρος με το προηγούμενο, κάτι που οι οπαδοί μας εκτιμούσαν αφάνταστα και αυτό το έβλεπες στα μάτια τους. Η νέα έδρα έδωσε μία άλλη δυναμική στην ομάδα, την εκτόξευσε και είναι από τους σημαντικότερους λόγους που εκείνη τη σεζόν κατακτήσαμε το νταμπλ».

Μετά το φινάλε της πρώτης του σεζόν με την ΑΕΚ, ο κόσμος ήταν στα κάγκελα και ζητούσε να φύγουν όλοι, όπως συνήθως γίνεται μετά από μία τόσο τραγική χρονιά. Ωστόσο, με ψυχραιμία και λογική πάρθηκαν οι σωστές αποφάσεις και, με τον ίδιο ακριβώς κορμό, η ΑΕΚ την επόμενη χρονιά πραγματοποίησε την καλύτερη σεζόν της σύγχρονης ιστορίας της. Υπήρχαν, ωστόσο, δύο πολύ σημαντικές διαφορές: Ο Ματίας Αλμέιδα και η OPAP Arena.

«Πολλοί παίκτες ήταν ίδιοι με την ομάδα που είχε τερματίσει πέμπτη. Υπήρξαν κάποιες προσθήκες, αλλά παίζαμε αρκετοί από την προηγούμενη καταστροφική σεζόν. Αυτό δείχνει πόσο πολύ άλλαξε η ψυχολογία όλων μας. Αν όλοι αρχίσουν να πιστεύουν ότι η ΑΕΚ μπορεί να γίνει πρωταθλήτρια, τότε έχει μεγάλες πιθανότητες να το πετύχει. Είχαμε πίστη στο πλάνο και το σχέδιο του προπονητή και, πάνω απ’ όλα, είχαμε πίστη στις δυνατότητές μας. Ειδικά βέβαια με αυτό το γήπεδο και αυτόν τον κόσμο, ο συνδυασμός ήταν ο ιδανικός».

Στη χρονιά του νταμπλ, βέβαια, υπήρχε μία ακόμη διαφορά, καθώς ο Πέτρος Μάνταλος, μετά από σειρά ετών, δεν ήταν ο αρχηγός της ομάδας. Ο Μάνταλος αποφάσισε να αφήσει το περιβραχιόνιο, αποδεικνύοντας με πράξεις -και όχι μόνο με λόγια- ότι θα αναλάβει τις ευθύνες του. Βέβαια, όταν στο φινάλε βγήκε στον αγωνιστικό χώρο για να πάρει το μετάλλιο του πρωταθλητή, ο εκφωνητής του γηπέδου τον προσφώνησε ως «Ο Αρχηγός», διότι όλοι όσοι βρίσκονταν μέσα στην ομάδα γνώριζαν πολύ καλά ποιος ήταν ο αρχηγός στα αποδυτήρια και ποια ήταν πραγματικά η συνεισφορά του.

«Δεν σοκαρίστηκα καθόλου όταν ο Μάνταλος αποφάσισε να αφήσει το περιβραχιόνιο του αρχηγού, γιατί δεν άλλαξε απολύτως τίποτα. Ο Μάνταλος είχε ακριβώς τον ίδιο ρόλο μέσα στην ομάδα. Ήταν πάντα μπροστά, μιλούσε στους παίκτες και έδινε τα πάντα. Απλώς δεν φορούσε πλέον το περιβραχιόνιο, δεν υπήρχε καμία άλλη διαφορά. Όλοι ξέρουμε ποιος είναι και τι μπορεί να προσφέρει στην ομάδα και έτσι όλοι μέσα στην ομάδα τού συμπεριφέρονταν σαν να ήταν κανονικά ο αρχηγός, γιατί έτσι κι αλλιώς αυτός ήταν ο αρχηγός».

Προφανώς, βέβαια, τίποτα απ’ όλα αυτά δεν θα μπορούσε να έχει συμβεί εάν δεν αναλάμβανε τα κλειδιά της ομάδας ο Ματίας Αλμέιδα. Ο Αργεντινός τεχνικός ήρθε και, με το καλημέρα, δεν άλλαξε απλώς σελίδα, αλλά ολόκληρο κεφάλαιο στην ΑΕΚ -κάτι που ένιωσαν και οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές από την πρώτη κιόλας προπόνηση με τον «Πελάδο».

«Ο Αλμέιδα από την αρχή κατάφερε να αλλάξει τη νοοτροπία, το πνεύμα και το στιλ παιχνιδιού της ομάδας. Ξαφνικά όλα ήταν εντελώς διαφορετικά, παίζαμε πολύ επιθετικά και πολλές ομάδες στην Ελλάδα αιφνιδιάστηκαν από τον τρόπο που παίζαμε ποδόσφαιρο. Την πρώτη χρονιά κανένας δεν μπορούσε να μάς αντιμετωπίσει, ήμασταν μακράν η κορυφαία ομάδα και αυτό φαινόταν μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Ο Αλμέιδα τα άλλαξε όλα».

Σε μία πρωταθληματική σεζόν όλοι αναζητούν το «turning point» της. Εκείνο το παιχνίδι που άλλαξε τα πάντα μέσα στην ομάδα, γύρισε τον διακόπτη και οι παίκτες στη συνέχεια έμπαιναν στον αγωνιστικό χώρο πιο αποφασισμένοι από ποτέ. Για εκείνη τη σεζόν, ο Στάνκοβιτς θεωρεί πως το «turning point» ήταν η ήττα από τον Παναθηναϊκό στο ξεκίνημα της χρονιάς -ένα παιχνίδι στην αρχή του Μαραθωνίου που άλλαξε τα πάντα.

«Εκείνο το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό στην αρχή της χρονιάς ήταν αυτό που μας πείσμωσε. Η απογοήτευση και ο θυμός όλων μετά από εκείνη την ήττα ήταν τεράστιοι. Τότε είναι που πεισμώσαμε ακόμη περισσότερο και σε κάθε ματς μπαίναμε μέσα για να το καθαρίσουμε όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Από εκεί αρχίσαμε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι. Παίζαμε το καλύτερο ποδόσφαιρο και στο τέλος το ποδόσφαιρο μάς το ανταπέδωσε».

Η θέση του τερματοφύλακα είναι η πιο ιδιαίτερη σε ολόκληρη την ενδεκάδα. Σπάνια κάνεις αλλαγή μέσα στη διάρκεια ενός ματς, ενώ το rotation λόγω κούρασης δεν υφίσταται όπως σε οποιαδήποτε άλλη θέση. Τη χρονιά του νταμπλ, ο Αλμέιδα κατάφερε, με κάποιον τρόπο, να αξιοποιήσει και τους δύο διαθέσιμους τερματοφύλακες που είχε, με τους Στάνκοβιτς και Αθανασιάδη να μοιράζονται τα παιχνίδια και να φτάνουν στην απόλυτη επιτυχία στο φινάλε. Για τον Αυστριακό, ωστόσο, η διαχείριση αυτή δεν ήταν και η ιδανική.

«Για έναν τερματοφύλακα είναι σημαντικό να υπάρχουν ξεκάθαροι κανόνες και ρόλοι. Ποιος είναι πρώτος, ποιος είναι δεύτερος, ποιος θα παίξει στο πρωτάθλημα και ποιος στο Κύπελλο. Εκείνη τη χρονιά δεν ξέραμε ποιος θα έπαιζε στο αμέσως επόμενο παιχνίδι και αυτό δεν βοηθούσε. Οι τερματοφύλακες χρειάζονται σταθερότητα και συνεχόμενα ματς. Αυτό ήταν κάτι που εμένα προσωπικά με επηρέαζε, αν και στο φινάλε δικαιώθηκαν και ο προπονητής αλλά και εμείς, οι τερματοφύλακες, κατακτώντας τα πάντα»

Ο ανταγωνισμός για τη θέση του βασικού κίπερ χτυπάει πάντα… κόκκινο. Ο ένας βοηθάει τον άλλον και μαζί οι δύο τερματοφύλακες ανεβαίνουν επίπεδο μέσα από τις μονομαχίες τους στην προπόνηση. Αυτό δεν σημαίνει, βέβαια, ότι οι δύο αθλητές πρέπει να είναι κολλητοί εντός και εκτός γηπέδου. Ο επαγγελματισμός και η ομάδα μπαίνουν πάνω απ’ όλα.

«Εκτός γηπέδου δεν είχαμε κάποια ιδιαίτερη σχέση με τον Αθανασιάδη. Γενικότερα, ποτέ δεν είχα κάτι τέτοιο στην καριέρα μου με άλλον τερματοφύλακα. Ήμουν πάντα επαγγελματίας, διατηρώντας τυπικές σχέσεις. Μέσα στο γήπεδο ήμασταν αυτοί που έπρεπε και αποδεχόμασταν τις αποφάσεις του προπονητή, υποστηρίζοντας ο ένας τον άλλον όπου χρειαζόταν».

Η κορυφαία στιγμή εκείνης της σεζόν, αλλά ίσως και ολόκληρου του 21ου αιώνα για την ΑΕΚ, ήταν η πρεμιέρα της OPAP Arena (Allwyn Arena πλέον) και η νίκη επί του Ιωνικού με 4-1. Ένα παιχνίδι που έχει μείνει στην ιστορία της ομάδας και όποιος το έζησε δεν πρόκειται να το ξεχάσει ποτέ στη ζωή του. Ένας από αυτούς ήταν και ο Τσίτσαν Στάνκοβιτς, ο οποίος είχε ξεκινήσει βασικός κάτω από τα γκολπόστ της ομάδας.

«Ήταν τεράστια τιμή και μεγάλη χαρά για εμένα να παίξω σε αυτό το ιστορικό ματς. Κράτησα τη φανέλα από εκείνο το παιχνίδι γιατί ήταν κάτι πολύ ξεχωριστό. Ένιωθες τη συναισθηματική φόρτιση που υπήρχε στις κερκίδες. Το πάθος ξεχείλιζε και η ατμόσφαιρα ήταν εξωπραγματική».

Μέσα σε έναν χρόνο ο Στάνκοβιτς έζησε από την απόλυτη απαξίωση στην απόλυτη αποθέωση. Ένας κατά συρροήν… πρωταθλητής με τη Σάλτσμπουργκ, που έχει ζήσει τουλάχιστον έξι φιέστες στην Αυστρία, παραδέχθηκε ότι αυτό που βίωσε στη Νέα Φιλαδέλφεια δεν είχε προηγούμενο.

«Δεν είχα ζήσει ποτέ κάτι τέτοιο στην καριέρα μου, ήταν μοναδικό αυτό που συνέβαινε. Ο κόσμος μάς σταματούσε μέχρι και στην εθνική οδό. Το πούλμαν έμενε ακινητοποιημένο από τους χιλιάδες οπαδούς που κοπανούσαν τα τζάμια φωνάζοντας συνθήματα. Όταν είδα 10.000 ανθρώπους στο αεροδρόμιο στις 3 τα ξημερώματα μετά τη νίκη επί του Άρη, κατάλαβα πόσο ιδιαίτερος είναι αυτός ο σύλλογος. Αντιλήφθηκα πλήρως ότι η ΑΕΚ είναι μία ξεχωριστή ομάδα και ο κόσμος της δεν είναι όπως των υπολοίπων».

Πολλές φορές, βέβαια, τα όμορφα πράγματα τελειώνουν απότομα και με άγαρμπο τρόπο. Κάπως έτσι ήταν και το φινάλε της «κιτρινόμαυρης» καριέρας του Στάνκοβιτς. Στην τέταρτη σεζόν του με τον «Δικέφαλο» στο στήθος ενημερώθηκε ότι δεν υπολογίζεται από το κλαμπ με έναν τρόπο που δεδομένα δεν αρμόζει σε έναν πρωταθλητή.

«Ήθελα να συνεχίσω στην ομάδα και ήλπιζα να πάρω μία δεύτερη ευκαιρία μέχρι το τέλος του συμβολαίου μου. Ήξερα ότι η ομάδα δεν με υπολόγιζε, αλλά πίστευα ότι θα υπάρξει η στιγμή που θα με χρειαστεί και, όταν συνέβαινε αυτό, εγώ θα ήμουν έτοιμος να προσφέρω. Τελικά τίποτα δεν άλλαξε και ήταν ένα πολύ στενάχωρο τέλος. Δεν ήθελα να είναι έτσι το φινάλε της καριέρας μου στην ΑΕΚ, ούτε τον κόσμο δεν μπόρεσα να αποχαιρετήσω. Κάποιες φορές όμως το ποδόσφαιρο λειτουργεί με αυτόν τον σκληρό τρόπο».

Το παράπονο του Στάνκοβιτς, ωστόσο, δεν είναι το γεγονός ότι η ομάδα δεν τον υπολόγιζε, αλλά ο τρόπος με τον οποίο τον ενημέρωσε. Ο Αυστριακός δεν ήρθε ποτέ σε επαφή με κανέναν και απλώς ενημερώθηκε μέσω ενός μηνύματος ότι πρέπει να αναζητήσει τον επόμενο σταθμό της καριέρας του. Τόσο ψυχρά, τόσο απόμακρα.

«Δεν είχα καμία συζήτηση με τον Αλμέιδα, ποτέ δεν με ενημέρωσε ότι δεν με υπολογίζει. Έμαθα από τον ατζέντη μου ότι πρέπει να φύγω και ότι δεν θα πάω καν στην προετοιμασία. Έτσι τελείωσε η καριέρα μου στην ΑΕΚ, με ένα μήνυμα. Κανείς δεν μου το είπε πρόσωπο με πρόσωπο».

Η τελευταία σεζόν του Στάνκοβιτς στην Ελλάδα, ακόμη και εκτός ομάδας, ήταν η πρώτη του νέου ιδιοκτήτη της ΠΑΕ, Μάριου Ηλιόπουλου. Ο ίδιος, βέβαια, τονίζει ότι μαζί του δεν είχε κάποια σχέση ούτε χρειάστηκε να συζητήσουν για το ζήτημα του συμβολαίου του.

«Η αλλαγή στην ιδιοκτησία ήταν κάτι ξαφνικό για όλους, ωστόσο εγώ ποτέ δεν ήρθα σε επαφή με τον νέο ιδιοκτήτη της ομάδας. Ενημερώθηκα ότι δεν υπολογίζομαι και η κουβέντα έμεινε εκεί. Με τον κύριο Ηλιόπουλο δεν ήρθα ποτέ σε επικοινωνία».

Με τον Στάνκοβιτς να βρίσκεται εκτός ομάδας, η ΑΕΚ πραγματοποίησε μία σεζόν γεμάτη σκαμπανεβάσματα, η οποία ολοκληρώθηκε με τον πλέον τραγικό τρόπο και τη συγκομιδή των μηδέν βαθμών στα playoffs.

«Η ομάδα εκείνη τη σεζόν ξεκίνησε καλά, αλλά μετά τον αγώνα Κυπέλλου με τον Ολυμπιακό και το βαρύ 6-0 όλα άρχισαν να καταρρέουν και κανείς δεν μπορούσε να βάλει φρένο σε αυτή την κατηφόρα. Δυστυχώς η ομάδα δεν κατάφερε ποτέ να σηκώσει κεφάλι και έκανε ένα πολύ άσχημο φινάλε στη χρονιά».

Φέτος τα πάντα ήταν διαφορετικά. Ο ερχομός του Μάρκο Νίκολιτς έδωσε νέο αέρα στην ομάδα, ξεκαθάρισε το ρόστερ και εκτόξευσε το αγωνιστικό πλάνο του συλλόγου. Αυτό ακριβώς αντιλήφθηκε και ο Στάνκοβιτς, ο οποίος δεν έκρυψε τη χαρά του για την επιτυχία της πρώην ομάδας του.

«Ο νέος προπονητής έκανε σπουδαία δουλειά και έκλεψε τις εντυπώσεις. Νομίζω πως κανείς δεν περίμενε ότι η ΑΕΚ θα κατακτήσει το πρωτάθλημα φέτος, όμως κάτω από τα ραντάρ δούλεψε σκληρά, σωστά και ορθολογικά, φτάνοντας σε αυτή την επιτυχία. Το άξιζε απόλυτα, συγχαρητήρια σε όλους».

Η Ελλάδα αποτελεί έναν ιδανικό προορισμό για όλους τους ποδοσφαιριστές, ενώ όσοι αναγκάζονται να φύγουν, τους λείπει φρικτά η χώρα μας, όπου κι αν τους έχει οδηγήσει η μοίρα. Κάπως έτσι νιώθει και ο Στάνκοβιτς, ο οποίος δεν θα έλεγε όχι σε μία πρόταση για να επιστρέψει στη χώρα μας.

«Γιατί όχι; Έμεινα τέσσερα χρόνια στην Ελλάδα, μία χώρα που πραγματικά λάτρεψα. Όσο περνούσε ο καιρός ένιωθα όλο και πιο άνετα, ήταν μία πολύ όμορφη περίοδος. Ακόμη και την τελευταία μου χρονιά, που δεν αγωνίστηκα, η σχέση μου με τους οπαδούς ήταν εξαιρετική. Κανείς δεν μου μίλησε ποτέ άσχημα στον δρόμο, το ακριβώς αντίθετο θα έλεγα».

ΠΗΓΗ:sport-fm