Στρακόσια: «Κυριότερος στόχος μας είναι η League Phase του Champions League»

Ο τερματοφύλακας της ΑΕΚ μίλησε για την κατάκτηση του πρωταθλήματος, τον Μάρκο Νίκολιτς, τον κόσμο της ομάδας, τους Γιόβιτς και Βάργκα, αλλά και τους στόχους της επόμενης σεζόν

Ο Θωμάς Στρακόσια παραχώρησε μεγάλη συνέντευξη στο SPORT24 και αναφέρθηκε σε όσα σημάδεψαν την πρωταθληματική πορεία της ΑΕΚ, στη δική του παρουσία κάτω από τα δοκάρια και στις προκλήσεις που ακολουθούν. Στη συζήτηση συμμετείχε και ο πατέρας του, Φώτης Στρακόσα.

Γνωρίζουμε ότι είναι κοινότυπο, αλλά έχετε συνειδητοποιήσει πραγματικά ότι είστε πρωταθλητές Ελλάδας;

Μην χάνεις νέα της ΑΕΚ. Ακολούθησε τοστην Google

ΠΡΟΣΘΕΣΕ ΤΟ AEK1924 ΣΤΗΝ GOOGLE

«Προσωπικά μου κράτησε σχεδόν μια εβδομάδα να το χαρώ και να το ευχαριστηθώ, γιατί είμαι σε αποκατάσταση για τον ώμο μου. Οπότε δεν είχα παραπάνω χαρά για αυτό το θέμα, αλλά πιστεύω είναι περισσότερο για τον κόσμο. Είναι πολύ χαρούμενος και περήφανος για εμάς, όπως είμαστε και εμείς γι’ αυτόν. Αλλά από εδώ και πέρα εγώ και οι συμπαίκτες μου σκεφτόμαστε τους νέους στόχους που έχουμε, που σίγουρα είναι το Champions League και την επόμενη χρονιά να είμαστε έτοιμοι για το πρωτάθλημα.»

Η σεζόν που ολοκληρώθηκε πρόσφατα ήταν περίπου ίδια με την περσινή, με εξαίρεση την Ευρώπη. Η διαφορά ήταν το φινάλε, που φέτος ήταν καλό, ενώ πέρυσι ήταν πολύ κακό. Βήμα βήμα φτάσατε σε σημείο στα playoffs να είστε πολύ ανώτεροι από τους αντιπάλους σας, κάτι που δεν είχε φανεί στη διάρκεια της κανονικής περιόδου. Είχατε στο μυαλό σας ότι θα συμβεί έτσι;

«Σίγουρα η αρχή ήταν πολύ δύσκολη, γιατί είχαμε τρεις προκριματικούς αγώνες για να μπούμε στη League Phase του Conference League, οπότε πιστεύω ότι το πιο δύσκολο κομμάτι έγινε στην αρχή. Είχαμε την πίστη ότι μπορούμε να πρωταγωνιστήσουμε στο πρωτάθλημα. Βέβαια δεν μπορώ να σου πω ότι από την αρχή της χρονιάς πίστευα ότι θα το πάρουμε. Σίγουρα αυτό έρχεται χρόνο με χρόνο, παιχνίδι με παιχνίδι. Εγώ εκεί που το πίστεψα παραπάνω, όπως έχω πει πολλές φορές, ήταν μετά την ήττα που είχαμε από τον Ολυμπιακό τον Οκτώβριο. Εκεί είδα την ομάδα να αλλάζει πάνω απ’ όλα ψυχολογικά και παικτικά. Οπότε εκεί είναι που το πιστέψαμε όλοι και το αποδείξαμε. Πιστεύω παίζαμε και το καλύτερο ποδόσφαιρο εκείνη την περίοδο και για το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα του πρωταθλήματος. Οπότε η ομάδα, δηλαδή εμείς, οι παίκτες και η διοίκηση, από εκεί ξεκίνησε να το πιστεύει πάρα πολύ. Ο προπονητής είναι αυτός που το πίστευε από την αρχή, γιατί μας το απέδειξε. Μας το μετέφερε και ψυχολογικά και σωματικά. Πρέπει να το πιστώσουμε σε αυτόν και στη διοίκηση.»

Στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο δεν φαινόταν ότι η ΑΕΚ μπορούσε να πάρει κάτι. Πώς έγινε να γυρίσει εκεί ο διακόπτης, ενώ συνήθως λένε ότι μία μεγάλη νίκη είναι αυτή που αλλάζει την ψυχολογία;

«Πιστεύω εκεί διαφοροποιείται μια μεγάλη ομάδα με μια μικρή. Οι «μικρές ομάδες» με μια μεγάλη νίκη μπορούν να μποσταριστούν και να προχωρήσουν μπροστά πιο εύκολα. Οι δυνατές προσωπικότητες θα φανούν στην ήττα, με το πώς θα ανταπεξέλθει μετά η ομάδα. Όπως είχα πει και πριν πολύ καιρό, είχαμε όλοι μας μια συζήτηση με τον προπονητή. Αυτό είναι το πιο δύσκολο κομμάτι, να μπεις σε 30 κεφάλια που ήμασταν εμείς, 30 μυαλά και να καταλάβουμε αυτό που ψάχνει ο προπονητής πραγματικά. Και από κει και πέρα στην ουσία να αλλάξει ο διακόπτης από όλους μας και να αλλάξουμε και ως προσωπικότητες στο γήπεδο, γιατί ξέρουμε τι φανέλα φοράμε, το πόσο σημαντική και βαριά είναι και ότι είμαστε μια ομάδα που πρέπει να κάνει πρωταθλητισμό. Όχι απλά να λαμβάνουμε μέρος και να είμαστε μέτριοι. Η συζήτηση που μας έκανε ξύπνησε όλους όσοι είμαστε σε μεγαλύτερη ηλικία και περιμένει περισσότερα από εμάς, ώστε να τραβήξουμε και τους πιο νέους, προκειμένου να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο που μας χάραξε ο προπονητής και με τα δικά του πιστεύω. Στην αρχή είναι λογικό με τον ερχομό ενός καινούργιου προπονητή να έχεις και λίγο από τον προηγούμενο προπονητή κάποια «ελαττώματα», τα οποία για τον νέο προπονητή ήταν τα πιο βασικά να λύσουμε, που δεν μπορούν να λυθούν μέσα σε έναν μήνα. Είναι αδύνατον. Οπότε πιστεύω ήταν και το σωστό timing. Κατ’ εμέ πιο νωρίς από όσο περίμενα, αλλά πιστεύω ήταν μάλλον και η φυσική κατάσταση από πολλούς παίκτες που δεν είχαν κάνει προετοιμασία και είχε έρθει η στιγμή να μπορούν να είναι και αυτοί σε καλή κατάσταση.»

Στην τότε ομιλία του, ο Νίκολιτς είχε αναφερθεί συγκεκριμένα στους Γιόβιτς και Γκατσίνοβιτς, λέγοντας ότι περιμένει πολλά περισσότερα από αυτούς. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς ότι ο προπονητής, που είναι Σέρβος, απευθύνεται με αυτόν τον τρόπο σε δύο συμπατριώτες του μέσα στα αποδυτήρια;

«Σίγουρα είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί σημαίνει ότι δεν βλέπει κανέναν. Και το έχει αποδείξει πολλές φορές όταν έκανε και την ομιλία μπροστά στους παίκτες. Όπως και για εμένα και για άλλους παίκτες που περίμενε περισσότερα από εμάς και ήθελε πάντα καλύτερα πράγματα σε κάθε ματς. Μετά από κάθε αγώνα σου έλεγε τα λάθη σου, πώς μπορείς να τα βελτιώσεις, ώστε να βελτιωθεί η εικόνα της ομάδας. Πιστεύω τα «άκουγαν» αυτοί που το άξιζαν και από όσους περίμενε περισσότερα. Είχε δίκιο να μας τα πει και μπροστά στην ομάδα, αλλά μας έπαιρνε και πολλές φορές μόνους στο γραφείο να μας εξηγήσει. Οπότε και το μήνυμα πέρναγε στην ομάδα, αλλά και όταν μας έπαιρνε μόνους είχε τον τρόπο να σου αποδείξει ότι σε εμπιστεύεται φουλ. Περιμένει από εσένα πολλά περισσότερα, τόσο εξωγηπεδικά όσο και στο γήπεδο.»

Δηλαδή από κάποιους από εσάς περιμένει να μπαίνετε μπροστά και στο κομμάτι της καθημερινότητας, εκτός γηπέδου;

«Πρώτος έμπαινε πάντα αυτός και αυτό βγάζει μεγάλο βάρος από τους παίκτες. Σου αποδεικνύει ότι έχεις έναν προπονητή και δεν θα γινόταν ποτέ μια συζήτηση μεγάλη, ώστε να χαθεί η ουσία και ο ίδιος να μιλούσε παραπάνω χωρίς λόγο. Ήταν πάντα αυτός που μας έλεγε «οτιδήποτε χρειαστείτε εγώ είμαι εδώ, αλλά θέλω να δίνετε τα πάντα για τον σύλλογο πάνω απ’ όλα και για την ομάδα». Οπότε οι μεγαλύτεροι αυτό το σέβονται και είναι ένα κίνητρο παραπάνω να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό. Γιατί ξέρεις ότι έχεις έναν προπονητή, ο οποίος εάν χρειαστείς οτιδήποτε, ακόμα και εξωγηπεδικό να είναι, θα βάλει πλάτες για να σε προστατεύσει, οπότε και εσύ θα κάνεις το ίδιο για να προστατεύσεις και τον ίδιο.»

Ο Νίκολιτς έδειχνε ειλικρινής ακόμη και μετά τα άσχημα παιχνίδια, χωρίς να κρύβεται πίσω από δικαιολογίες. Πώς το βιώνατε εσείς;

«Είναι από τους λίγους προπονητές που είχα, που έλεγε αυτό που σκεφτόταν πραγματικά, χωρίς να βάζει κάποιο φίλτρο και στην ουσία αυτά που είπε από την αρχή της χρονιάς βγήκαν. Αυτό είναι πολύ σπάνιο να γίνει. Συνήθως οι προπονητές θα ψάξουν μια δικαιολογία, «έχουμε τραυματισμούς, δεν έχουμε έναν παίκτη που θα ήθελα, θα ήθελα κάποιον άλλον» και ούτω καθεξής. Ήταν πολύ ειλικρινής. Πίστευε σε όλη την ομάδα, όταν έπρεπε να μας «την πει», μας «την έλεγε». Και από κει και πέρα, είναι από τους λίγους που στις συνεντεύξεις του έλεγε αυτό που πίστευε πραγματικά και ευτυχώς, δόξα τω Θεώ, δικαιώθηκε.»

Ξεχωρίζεις κάποια ομιλία του Νίκολιτς μέσα στη χρονιά, πέρα από εκείνη μετά το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό;

«Είναι λίγο πιο προσωπικές γιατί τα λέει και πιο ωμά, οπότε είναι δύσκολο να σας τα πω. Απλά πιστεύω οι ομιλίες του έχουν μεγάλη διαφορά από την καθημερινότητα. Δηλαδή όταν έφτανε ο αγώνας έκανε την ομάδα να νιώθει ότι εμείς είμαστε και δεν βλέπουμε κανέναν, αλλά πρέπει να το αποδείξουμε. Υπήρχαν αποτελέσματα που στο ημίχρονο χάναμε και έλεγε «δεν γίνεται, είμαστε καλύτερη ομάδα για να παίζουμε με αυτόν τον τρόπο». Έχει σπάσει αρκετά πράγματα μέσα στα αποδυτήρια πολλές φορές και είχε και δίκιο στο τέλος. Στη ρεβάνς με τη Ράγιο αποδείξαμε ότι μπορούσαμε να περάσουμε. Δυστυχώς κάναμε κάποια λάθη στον πρώτο αγώνα και εκεί είναι η μεγαλύτερη στεναχώρια που έχουμε όλοι φέτος, επειδή θα ήταν διαφορετικό το αποτέλεσμα. Σίγουρα είχαμε την καλύτερη κατάληξη στο πρωτάθλημα, όμως πιστεύω και ψυχολογικά η ομάδα θα είχε μεγαλύτερο κίνητρο για να πάει ακόμα πιο μπροστά.»

Η ΑΕΚ αποκλείστηκε και δεν είχε τους δύο ημιτελικούς στην Ευρώπη. Πιστεύεις ότι αυτό δεν έπαιξε ρόλο στην κατάκτηση του πρωταθλήματος;

«Θα ήταν σίγουρα πιο δύσκολο από θέμα δυνάμεων, αλλά για τους ποδοσφαιριστές ισχύει ότι όσα περισσότερα παιχνίδια παίξεις τόσο το καλύτερο. Θεωρώ, αν τους ρωτήσεις, λιγότερη προπόνηση θα θέλουν να κάνουν, αλλά να παίζουν περισσότερο. Και για τον κόσμο θα ήταν μεγάλο το κίνητρο να δει έναν ημιτελικό, που το άξιζε ο ίδιος όπως και εμείς. Δυστυχώς δεν τα καταφέραμε, αλλά είναι ένα κίνητρο παραπάνω για τη νέα χρονιά. Πρώτα από όλα ο στόχος είναι να μπούμε στη League Phase του Champions League και μετά να αποδείξουμε ότι μπορούμε να σταθούμε σε τέτοια διοργάνωση, όπως κάναμε στο Conference. Αλλά το Champions League είναι τελείως διαφορετικό.»

Είναι τελικά το απωθημένο της χρονιάς ο αποκλεισμός από τη Ράγιο; Λέγατε μεταξύ σας ότι θα μπορούσατε να είστε εσείς στον τελικό;

«Αν πω ότι δεν μας έχει μείνει απωθημένο είναι ένα μεγάλο ψέμα. Είναι ένα αγκάθι που το έχουμε όλοι μας. Δυστυχώς θα το έχουμε πιστεύω για όλη μας τη ζωή, αλλά ο αθλητισμός και ο πρωταθλητισμός είναι αυτός. Κάποιος κερδίζει, κάποιος χάνει. Όταν χάνεις, μαθαίνεις. Όταν κερδίζεις, το γεύεσαι και χαίρεσαι. Εμείς από αυτό πιστεύω πήραμε ένα μάθημα, ότι μάλλον σεβαστήκαμε περισσότερο τον αντίπαλο από όσο θα έπρεπε. Από εκεί και πέρα αποδείξαμε στον δεύτερο αγώνα ότι μια ομάδα υπήρχε στον αγωνιστικό χώρο. Ωστόσο, σε μία φάση χάσαμε τη συγκέντρωσή μας, δεν ήμασταν τακτικά όπως ήθελε ο προπονητής μας και σε αυτό το επίπεδο τέτοια λάθη δεν συγχωρούνται. Πιστεύω ήταν το καλύτερό μας παιχνίδι αυτή τη χρονιά και με την ατμόσφαιρα με τους οπαδούς μαζί, είχε δεθεί πάρα πολύ και έγινε κάτι που δεν το πίστευε κανείς. Ο Νίκολιτς με το που τελείωσε το ματς με τη Ράγιο στη Μαδρίτη πίστευε ότι θα προκριθούμε. Πολλοί συμπαίκτες μου το πιστεύανε. Εγώ, για να είμαι ειλικρινής, έδινα μικρή πιθανότητα στο να περάσουμε, αλλά οι συμπαίκτες μου με την αυτοπεποίθηση που είχαν στις προπονήσεις και το πόσο το πιστεύανε, βοηθήσανε όλους εμάς που δεν πιστεύαμε τόσο να το πιστέψουμε παραπάνω. Μαζί φυσικά με τον προπονητή που το πίστευε κατά κράτος. Το έλεγε με το που τέλειωσε το ματς με τη Ράγιο στη Μαδρίτη.»

Το παιχνίδι με τη Φιορεντίνα στη Φλωρεντία πόσο σημαντικό ήταν για τη φετινή χρονιά;

«Απόλυτα σημαντικό, με μια πολύ καλή ομάδα. Σίγουρα δεν ήταν εκείνο το χρονικό διάστημα στο επίπεδο που ήθελε η Φιορεντίνα, αλλά όπως κι εμείς δεν ήμασταν τόσο καλά στο πρωτάθλημα. Είχαμε την γκρίνια, την αρνητικότητα, αλλά τα καταφέραμε. Το περάσαμε αυτό το εμπόδιο και η Φιορεντίνα ήταν πιστεύω μια από τις πιο ωραίες και ιστορικές εκτός έδρας νίκες της ΑΕΚ. Οπότε έδωσε ώθηση και στον κόσμο να το πιστέψει παραπάνω και να δώσει τον σωστό χρόνο στον προπονητή, ώστε να μπορέσει να τη στήσει όπως εκείνος θέλει και φαντάζεται.»

Εσύ που επέστρεφες στην Ιταλία και έπαιρνες αυτή τη νίκη απέναντι στη Φιορεντίνα, πώς το έζησες;

«Έχω περάσει πολύ ωραία χρόνια στην Ιταλία και συνήθως με τη Φιορεντίνα κέρδιζα. Ήταν ένα συναίσθημα πολύ ωραίο να γυρίσω πίσω στην Ιταλία και να κερδίσω με την ΑΕΚ, που ήμασταν θεωρητικά το αουτσάιντερ. Ήταν παραπάνω οι οπαδοί της ΑΕΚ παρά της Φιορεντίνα, οπότε ήταν σαν να παίζαμε εντός έδρας. Και πού να έμπαιναν και όλοι οι οπαδοί που είχαν έρθει στη Φλωρεντία. Παίξαμε πολύ καλά, οπότε ήταν όλοι χαρούμενοι.»

Πώς βλέπεις τη διετία σου στην ΑΕΚ, από τη στιγμή που η πρώτη σεζόν δεν ήταν αυτή που είχες στο μυαλό σου όταν επέστρεφες στην Ελλάδα;

«Σίγουρα το ξεκίνημα ήταν πολύ κακό. Δεν θα κρυφτώ από αυτό. Το έχω ξαναπεί, δεν ήμουν έτοιμος να ανταπεξέλθω. Δεν βοήθησα την ομάδα μου σε ένα παιχνίδι πολύ σημαντικό, με τη Νόα. Δυστυχώς στη ρεβάνς δεν τα καταφέραμε ως ομάδα να περάσουμε και φέρω μεγάλη ευθύνη για το πρώτο παιχνίδι. Από κει και πέρα, σίγουρα σε δυο-τρία παιχνίδια μπορεί να μην ήμουν ο Θωμάς που θα ήθελα, ώστε να βοηθήσω περισσότερο την ομάδα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έπαιζα με τη σωστή διάρκεια και συνέχεια που είχα τα προηγούμενα χρόνια. Το ήξερα αυτό και είχα μιλήσει και με τους γονείς μου ότι δεν θα είμαι ο ίδιος, θα πρέπει να έχουν υπομονή. Λογικό είναι ο κόσμος της ΑΕΚ, η διοίκηση και οι άλλοι να μην έχουν την ίδια υπομονή και γι’ αυτό τον λόγο όταν σε παίρνουν περιμένουν να αποδώσεις κατευθείαν. Είναι απόλυτα λογικό. Δεν κρύβομαι πίσω από αυτό, απλά θεωρώ ότι στο πρωτάθλημα η εικόνα δεν ήταν τόσο κακή όσο την παρουσιάζουν κάποιοι. Ναι, τη δέχομαι την κριτική. Είναι απόλυτα λογική. Θα ήθελα και εγώ να βοηθήσω περισσότερο την ομάδα. Απλά θεωρώ ήμασταν σε μια αρνητικότητα, σε ένα περιβάλλον μέσα στην ομάδα, όχι το έξω, γιατί το έξω αρνητικό ή θετικό δεν σε επηρεάζει τόσο. Είσαι επαγγελματίας και το ξέρεις αυτό. Μέσα στην ομάδα υπήρχε μία αρνητικότητα που δυστυχώς δεν έβλεπα να αλλάζει. Τα αποτελέσματα λίγο το κρύβανε αυτό, οπότε στην ουσία οι παίκτες μπορεί να μην το βλέπανε, να μην το λέγανε τόσο πολύ. Αλλά δεν παύει να είσαι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και με την ηλικία που έχω και την εμπειρία να το βλέπεις, να το νιώθεις και να το καταλαβαίνεις ότι κάτι δεν πάει καλά. Είναι απόλυτα λογικό. Θα είμαι ευγνώμων στον προηγούμενο προπονητή, όπως όλα τα παιδιά, γιατί έδωσε στην ΑΕΚ ένα double. Σίγουρα βοήθησε πολλά παιδιά και εμένα με υποστήριξε πάρα πολύ και είμαι ευγνώμων γι’ αυτό και θα τον σέβομαι μια ζωή. Από εκεί και πέρα πιστεύω τη φετινή χρονιά μπήκαμε σε μια οργάνωση, όλη η ομάδα, που βοήθησε τον καθένα να έχει διαφορετική εικόνα και με την εμπιστοσύνη που μας έδειξε ο προπονητής. Σίγουρα να γυρίσω στην Ελλάδα μετά από τόσα χρόνια και ας έχω γεννηθεί εδώ και έχω την οικογένειά μου εδώ, ήθελα λίγο χρόνο μέχρι να ξαναμπώ στο περιβάλλον το ελληνικό, την ελληνική πραγματικότητα, που πολλοί ξένοι παίκτες αποδίδουν περισσότερο τη δεύτερη χρονιά. Από κει και πέρα πιστεύω ο προπονητής μας βοήθησε όλους, όπως σας είπα. Μπήκε μια οργάνωση που είχα μάθει στην Ιταλία περισσότερο. Αυτό με βοήθησε να επανέλθω στα δικά μου στάνταρ, που πιστεύω για κάποιους είναι μια πολύ καλή χρονιά για μένα, όμως εγώ τη θεωρώ μια θετική χρονιά. Δεν τη θεωρώ πάρα πολύ καλή. Τη θεωρώ καλή ως Θωμάς, θέλω να βελτιωθώ πολύ περισσότερο, γιατί πιστεύω ότι μπορώ να βοηθήσω περισσότερο. Αν είναι να νομίζεις ότι έφτασες στο μάξιμουμ, δεν είναι. Δεν είναι η πραγματικότητα αυτή. Βέβαια είμαι πολύ χαρούμενος γιατί πήραμε το πρωτάθλημα. Από κει και πέρα θέλω περισσότερα, θέλω και από τον εαυτό μου περισσότερα. Και για να πάει μπροστά η ΑΕΚ.»

Πέρυσι φάνηκε ότι είχες πρόβλημα με την μπάλα στα πόδια σου, ενώ φέτος αυτό δεν φάνηκε. Σε βοήθησε και η παρουσία του Βάργκα από τον Ιανουάριο και μετά;

«Πιστεύω είναι πιο εύκολο για έναν τερματοφύλακα όταν έχει τις λύσεις που θέλει ο προπονητής και στην ουσία μας έδωσε λύσεις από πίσω και να ξέρεις πού θα βρίσκονται οι συμπαίκτες σου ανά πάσα στιγμή, επειδή έτσι ήταν φτιαγμένη η ομάδα. Οπότε για τον τερματοφύλακα πολλές φορές χωρίς να βλέπει, είναι πιο εύκολο να παίξεις μια μακρινή πάσα ή μια κοντινή, ξέροντας ότι είναι εκεί ο συμπαίκτης σου. Από κει και πέρα βέβαια και με τον Λούκα Γιόβιτς και με τον Βάργκα είχαμε μεγαλύτερη βοήθεια όταν παίζαμε με τις μακρινές μπαλιές. Ειδικά με τον Βάργκα με το κεφάλι, που είναι πολύ καλός, οπότε ήταν η εύκολη λύση. Αν δεν έχουμε δηλαδή κάποιον, θα παίξουμε με τον Βάργκα με το κεφάλι, γιατί τις κερδίζει όλες τις κεφαλιές και στην ουσία είχαμε τη δεύτερη μπαλιά πιο εύκολη. Έχει τηλεχειριστήριο στο κεφάλι του ο άνθρωπος, οπότε μας διευκόλυνε πολύ και εμάς και εμένα. Και όταν έπαιξε ο Αλμπέρτο Μπρινιόλι πιστεύω ότι τον βοήθησε πάρα πολύ σε αυτό το κομμάτι. Από εκεί και πέρα, ήταν λογικό μέχρι τον Ιανουάριο να υπάρχουν αλλαγές μέσα στην ομάδα και με τα πόδια να μην έχεις τις λύσεις που πραγματικά θα ήθελες. Γιατί πολλοί παίκτες ήμασταν καινούργιοι, κάποιοι μέχρι να συνηθίσουν το νέο στυλ ποδοσφαίρου του προπονητή. Μπορεί να τους πήρε περισσότερο, άλλους λιγότερο. Πιστεύω εκεί στον Ιανουάριο, μας βγήκε μια ταυτότητα που έχουμε και από κει και πέρα πρέπει να την κρατήσουμε και να πάμε πιο μπροστά.»

Είπες ότι για εσένα ήταν μία καλή, αλλά όχι εξαιρετική σεζόν. Την επόμενη χρονιά πόσα πέναλτι θα αποκρούσεις;

«Θα ήταν καλό να είχα περάσει τον πατέρα μου, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερα. Σε μία σεζόν είχε βγάλει τέσσερα πέναλτι, αλλά έχει το ρεκόρ με πολλά συνεχόμενα, οπότε αυτό είναι κάτι αδύνατο.»

Η στήριξη του κόσμου τη φετινή σεζόν ήταν τεράστια, με εκδρομές, 22.000 φιλάθλους στον Βόλο και παρουσία ακόμη και στις προπονήσεις. Πώς το ζήσατε;

«Εγώ δεν ήμουν στο double, οπότε δεν ξέρω πώς ήταν και πώς το έζησαν τα παιδιά. Με τα λεγόμενα των παλαιότερων, που ήταν και τότε και τώρα, είναι κάτι πολύ πρωτόγνωρο και γι’ αυτούς. Είναι κάτι που δεν είχε ξανασυμβεί. Για μένα και για κάποιους ποδοσφαιριστές που είχαμε ορισμένα θέματα τους τελευταίους μήνες, μας έδωσε τη δύναμη να μην μπορούμε να νιώσουμε στην ουσία τίποτα. Η αδρεναλίνη που σου δίνει αυτός ο κόσμος και η ένταση που σου προσφέρει για να αποδώσεις, είναι μεγάλη βοήθεια. Ειδικά η μεγαλύτερη στενοχώρια ήταν ο Βόλος, που με τόσο κόσμο για χ-ψ λόγους δεν καταφέραμε να κερδίσουμε, αλλά μόνο και μόνο με αυτούς καταφέραμε και ισοφαρίσουμε στο τέλος. Σίγουρα αξίζαμε να κερδίσουμε, αλλά με τη βοήθεια του κόσμου έχουμε πάρει πάρα πολλούς σημαντικούς βαθμούς και στο τέλος αυτό δίνει πρωταθλήματα, δίνει τίτλους.»

Όταν έχεις να παίξεις εκτός έδρας ντέρμπι και στην τελευταία προπόνηση υπάρχει τόσος κόσμος, πόσο μεγάλη ώθηση σου δίνει;

«Ο κόσμος μπορεί να μην το ξέρει, γιατί δεν είναι μέσα στο λεωφορείο, αλλά όλοι βγάζανε βίντεο, όλοι είχαν την αδρεναλίνη που θέλουν να παίξουν, να γίνει το παιχνίδι εκείνη τη στιγμή. Οπότε εγώ μόνο ένα ευχαριστώ μπορώ να τους πω. Φαίνεται η διαφορά ότι μας στηρίζουν. Πάντα μας έχουν στηρίξει και έχω υπάρξει σε ομάδες που ήταν εξίσου μεγάλες. Μόνο ευχαριστώ μπορώ να πω στον κόσμο της ΑΕΚ, στο τέλος πήρε αυτό που του άξιζε, το πρωτάθλημα. Ήταν δίπλα μας και όταν ήταν αρνητικά τα πράγματα. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο για εμένα. Κάτι που πάει τόσο λάθος, όπως πήγαινε η κατάσταση στα playoffs. Οι οπαδοί ήταν εκεί, στο πλευρό μας. Το γήπεδο ήταν γεμάτο, που σε άλλες περιπτώσεις ούτε το μισό δεν θα ερχόταν. Ήμασταν και εκτός Ευρώπης. Οπότε εμείς μπορεί να είμαστε μόνο ευγνώμονες γι’ αυτούς, γιατί μας βοηθάνε και πιστεύω βγάζουμε τον καλύτερό μας εαυτό. Σίγουρα κάποιες στιγμές θα θέλαμε να τους πούμε να έχουν περισσότερη υπομονή, αλλά είναι δύσκολο. Είναι απόλυτα λογικό να μην έχουν υπομονή σε κάποια πράγματα, ώστε να περιμένουν τον προπονητή από την αρχή. Δεν τον ξέρανε, οπότε είναι λογικό, αλλά ήταν πάντα δίπλα μας. Το αποδείξαμε και στο τέλος πήραν το φρούτο που τους άξιζε, που ήταν το πρωτάθλημα.»

Πώς έζησες το πρώτο δύσκολο 20λεπτο με την Άντερλεχτ στις Βρυξέλλες, όταν με τις επεμβάσεις σου κράτησες την ΑΕΚ στο παιχνίδι;

«Ήταν δύσκολο για όλους μας το πρώτο 20λεπτο. Μπήκαμε λίγο ψαρωμένοι, λίγο φοβισμένοι, παρόλο που είχαμε τις ευκαιρίες μας. Δηλαδή καταφέραμε σε κάποιες αντεπιθέσεις να απειλήσουμε την Άντερλεχτ. Απλά πιστεύω, όπως είπα και πριν, τη σεβαστήκαμε παραπάνω την ομάδα και μπήκαμε με λίγο περισσότερο φόβο. Στο δεύτερο ημίχρονο μετά το πρώτο τέταρτο συνήλθαμε.»

Όταν είδατε ότι δημιουργήσατε και εσείς ευκαιρίες, καταλάβατε ότι ο αντίπαλος δεν ήταν ανίκητος;

«Η αμυντική μονάδα είναι όλη η ομάδα. Δεν είναι μόνο η άμυνα και εγώ. Είναι όλοι μαζί που αμυνόμαστε και όλοι κάνουμε επίθεση μαζί. Αλλά εκεί καταλαβαίνεις ότι αν αμυνθείς καλά, μια πρόκριση την πήραμε χάρη στη σωστή άμυνα που κάναμε στο πρώτο παιχνίδι. Ήταν η συνολική μας απόδοση, δεν ήταν μόνο από μένα ή από τα στόπερ. Οπότε σε κομβικά σημεία σταθήκαμε και τυχεροί βέβαια, αλλά ήμασταν και σταθεροί και καταφέραμε να κλείσουμε με 1-0 το ημίχρονο, βάλαμε ένα πολύ ωραίο γκολ του Ελίασον που μας έδωσε ελπίδες. Στην ουσία πήγαμε με το 0-0 μέσα στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εκεί πιστεύω ήταν ένα παιχνίδι που όλοι οι παίκτες πίστεψαν ότι μπορούμε να κάνουμε μεγάλα πράγματα αν παίζουμε έτσι. Ήταν και ένα ματς για τον κόσμο, που μπορούσε να το έχει ως πήχη της ομάδας γενικά και για μας να ξέρουμε ότι τέτοιες αποδόσεις μπορεί να τις έχουμε και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Η Άντερλεχτ είχε πολύ καλούς ποδοσφαιριστές, οπότε από εκεί και πέρα ήταν στο χέρι μας. Το αποδείξαμε. Πήραμε μια μεγάλη πρόκριση που μας έδωσε μεγάλη ευφορία, οπότε από εκεί και πέρα μπορεί να είχαμε κάποιες στιγμές που κάναμε κοιλιά, που είναι φυσιολογικό στο ποδόσφαιρο, αλλά κρατήσαμε κάποια στάνταρ και μια εικόνα που δεν μπορούσες να δεις τόσο άσχημα αποτελέσματα. Κακή εικόνα είχαμε, αλλά κρατήσαμε στα αποτελέσματα μια σταθερή εικόνα και η ταυτότητα της ομάδας φτιαχνόταν, οπότε έβλεπες πράγματα που μπορούν να έρθουν σιγά σιγά.»

Τι ήταν αυτό που σε βοήθησε να παρουσιάσεις αυτή την εικόνα τη φετινή χρονιά;

«Σίγουρα η υποστήριξη της οικογένειάς μου και της κοπέλας μου, που ήταν δίπλα μου σε όλες τις δύσκολες στιγμές και είναι πάντα μαζί μου. Η εμπιστοσύνη του προπονητή και του προπονητή τερματοφυλάκων μου έδωσαν την αυτοπεποίθηση που χρειαζόμουν ώστε να επανέλθω. Μου απέδειξε πως ό,τι και να γίνει με εμπιστεύεται, περιμένει πολλά από εμένα, αλλά είναι εδώ μαζί μου. Εκεί πιστεύω ελευθερώθηκα και προπονήθηκα με τον τρόπο που είχα συνηθίσει για να επανέλθω στο επίπεδό μου, οπότε μου βγήκαν και πιο πολύ αυθόρμητα τα πράγματα από κει και πέρα, χωρίς να τα σκέφτομαι πολύ. Είμαι ξεκάθαρα χαρούμενος για το κλίμα που είχε φτιαχτεί στην ομάδα, που είναι πολύ σημαντικό για έναν ποδοσφαιριστή στο να αποδώσει. Είμαι τυχερός που έχω έρθει στην πατρίδα που έχω μεγαλώσει και γεννηθεί, οπότε μου ήταν πιο εύκολο στο να επανέλθω. Από κει και πέρα πρέπει να έχεις και τύχη. Ήρθαν τα σωστά αποτελέσματα. Μπόρεσα κι εγώ να βοηθήσω την ομάδα. Όλο αυτό μαζί έδεσε ωραία, οπότε όλοι θυμούνται τα θετικά φέτος και όχι τα αρνητικά που μπορεί να έχουν συμβεί σε μια χρονιά.»

Εκτός από την απόκρουση με το πόδι στις Βρυξέλλες, από το ελληνικό πρωτάθλημα ξεχωρίζεις κάποια άλλη επέμβασή σου;

«Πιστεύω για τη σημαντικότητα του ματς, αν και κι αυτή στην Τρίπολη τη θεωρώ αρκετά σημαντική γιατί ήταν στο 1-0 και στις καθυστερήσεις, θα πω αυτή στο σουτ του Ροντινέι στο πρώτο ημίχρονο με τον Ολυμπιακό στην έδρα μας. Γιατί το 0-0 μας βοήθησε να κρατηθούμε και να πιστέψουμε, που άδικα ισοφαριστήκαμε, αλλά υπάρχουν αυτά στο ποδόσφαιρο, συμβαίνουν. Εκεί μας βοήθησε να πιστέψουμε ότι στα ντέρμπι είμαστε εδώ και μπορούμε και με τον Ολυμπιακό και με τον ΠΑΟΚ, που είχαμε τη μεγαλύτερη δυσκολία, ειδικά πέρσι, να ανταπεξέλθουμε.»

Ασχολείστε με το κομμάτι της διαιτησίας κατά τη διάρκεια της χρονιάς; Ποια ήταν η στάση του Νίκολιτς;

«Προσωπικά δεν ασχολήθηκα ποτέ. Θα υπάρξουν και αδικίες και θα μας βοηθήσουν και θα μας αδικήσουν, όπως είπα. Θεωρώ ότι δεν είναι κάτι που μπορείς να αλλάξεις, εφόσον παίρνει μια απόφαση ο διαιτητής, αυτή είναι, τέλος, τη σέβεσαι, προχωράς. Από κει και πέρα εξωγηπεδικά υπάρχουν άλλοι παράγοντες που πρέπει να ασχοληθούν. Ο προπονητής δεν ασχολήθηκε ποτέ. Μας το είχε εξηγήσει ότι είναι στα χέρια μας. Απ’ έξω μπορεί να νιώθουν ότι κάποιοι μας πολεμάνε ή όχι. Είναι δικό τους.»

Πώς είναι να συνυπάρχεις με τον Λούκα Γιόβιτς και πώς έζησες τη χρονιά του;

«Όπως μας βοήθησε αυτός, τον βοηθήσαμε κι εμείς, γιατί επανέρχεται στο επίπεδο που όλοι ξέρουμε. Η ποιότητά του είναι για μεγάλο πρωτάθλημα. Οπότε στην ουσία εμείς ανοίξαμε τα χέρια μας στον Λούκα και ο Λούκα μπήκε στο γκρουπ πολύ εύκολα. Υπήρχαν και πολλοί από τη χώρα του και ο προπονητής, οπότε πιστεύω αυτό τον βοήθησε να ενταχθεί εύκολα στην ομάδα. Η Ελλάδα είναι πανέμορφη χώρα, δεν είναι και καμιά δύσκολη χώρα να ενταχθείς. Οπότε όλα αυτά μαζί συνδυάστηκαν όπως πρέπει. Για την ποιότητά του δεν χρειάζεται ούτε να μιλήσω εγώ, ούτε εσείς. Φαίνεται από τον τρόπο που παίρνει την μπάλα, πώς γυρνάει το κορμί του και πώς κάνει τα τελειώματά του. Οπότε εμείς είμαστε πολύ χαρούμενοι που είναι μαζί μας. Έβαλε αρκετά γκολ που είχαμε ανάγκη και εμείς, γιατί πέρυσι είχαμε ένα μεγάλο θέμα όσο να ’ναι σε αυτό, στο σκοράρισμα, που φέραμε ευθύνη όλοι μας, γιατί δεν είναι μόνο ένας. Όπως όταν δέχεσαι γκολ είναι όλη η ομάδα που δέχεται, οπότε στην ουσία πιστεύω ότι η ομάδα τον βοήθησε αρκετά να μπορέσει να είναι ο Λούκα που ήθελε πάντα και ο ίδιος. Και αυτός μας βοήθησε με σημαντικές νίκες και βαθμούς που σου δίνουν στο τέλος το πρωτάθλημα. Είναι πολύ ήρεμο παιδί. Στο γήπεδο δουλεύει αρκετά. Πιστεύω ότι είναι και στην προσωπική του ζωή πολύ ήρεμος. Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι. Και όταν ζούσε Ιταλία, που είχα ρωτήσει κάποια παιδιά, ήταν πολύ ήρεμος. Οπότε είναι καλό για το γκρουπ να υπάρχει τέτοια προσωπικότητα μεγάλη, αλλά και να μην κάνει στην ουσία παιδικές τρέλες. Η εικόνα του στο πρώτο παιχνίδι είναι αυτή που βοήθησε και πάρα πολύ τον κόσμο να τον πιστέψει, γιατί μπήκε, βοήθησε, έβαλε γκολ. Στις ψηλές μπαλιές βοήθησε πάρα πολύ, συμμετείχε πολύ. Οπότε κι εμείς οι ποδοσφαιριστές είδαμε έναν παίκτη που διψάει να γυρίσει στα επίπεδα που ήθελε και διψάει για να κατακτήσει τίτλους και να βοηθήσει την ομάδα. Όπως και η ασίστ που έκανε και πολύ μπορεί να μην το καταλαβαίνουν. Μιλάω για την ασίστ στον Ζοάο Μάριο στο γκολ με τον Παναθηναϊκό. Εκεί καταλαβαίνεις όλη την κλάση του, που βρίσκεται σε άλλο επίπεδο. Εκείνη τη στιγμή δεν το έβλεπα πολύ ωραία δυστυχώς, όταν μπήκε στα δίχτυα όμως, ήταν πάρα πολύ ωραία. Ήταν ό,τι έπρεπε.»

Έτρεξες και εσύ να πανηγυρίσεις στο γκολ;

«Επειδή φοβάμαι πάντα αυτόν τον κανόνα, όταν γυρνάς από τη γραμμή μη γίνει ποτέ τίποτα, τρέχω εκεί γύρω γύρω στο κέντρο μου και είμαι χαρούμενος.»

Ήταν αυτός ο ιδανικότερος τρόπος για να πάρει η ΑΕΚ το πρωτάθλημα, με το γκολ στο 90+3’;

«Όπως λένε όλοι, πόσο πιο ΑΕΚ μπορούσε να γίνει. Ήταν απίστευτη στιγμή για όλους μας. Η έκρηξη που υπήρχε στο στάδιο μετά από τέτοιο γκολ ήταν πραγματικά από τις στιγμές που δεν είχα ζήσει στη ζωή μου. Και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που ήμουν εκεί με οποιονδήποτε τρόπο. Ήμασταν όλοι πολύ χαρούμενοι, γιατί εξασφαλίζουμε και στην ουσία την Ευρώπη, που δύο χρονιές παλέψαμε για αυτή. Τη μία δεν καταφέραμε, την άλλη τα καταφέραμε. Οπότε είναι και μια λύτρωση προς τον ποδοσφαιριστή, ότι την επόμενη χρονιά έχει σίγουρα Ευρώπη.»

Με αφορμή το μήνυμα του Μάριου Μιτάι, τι έχεις να πεις για εκείνον και τη σχέση του με την ΑΕΚ;

«Την αγαπάει την ομάδα πάρα πολύ. Στην ουσία ξέρει περισσότερες φάσεις από μένα που είμαι στο γήπεδο και του λείπει πολύ και η ομάδα και η Αθήνα. Και η Ελλάδα βέβαια, αλλά έχει άλλους σκοπούς στην καριέρα του. Είναι λογικό γιατί είναι σε μια πολύ μικρή ηλικία. Στην Εθνική είναι ένας παράγοντας πολύ σημαντικός. Είναι ένας πάρα πολύ ποιοτικός παίκτης και του εύχομαι τα καλύτερα γιατί το αξίζει. Έχει τραβήξει πολλά και αυτός και η οικογένειά του, οπότε του εύχομαι πάνω απ’ όλα υγεία και να πάει πιο μπροστά. Είναι ένα πάρα πολύ καλό παιδί, δεν μιλάει πολύ, είναι δουλευταράς και του αξίζουν τα καλύτερα και ελπίζω να καταφέρει αυτό που έχει σκοπό. Δεν θα σας το πω, το ξέρει ο ίδιος. Να τα καταφέρει να γίνει πραγματικότητα.»

Πριν έρθεις στην ΑΕΚ είχατε μιλήσει; Τον είχες συμβουλευτεί;

«Να τον συμβουλευτώ όχι, απλά ήθελα να τον ρωτήσω πώς πέρναγε, τι είχε περάσει γενικά και γιατί έφυγε. Έφυγε με μία στεναχώρια, μία πικρία, δεν σας το κρύβω. Σίγουρα ήθελε να κάτσει στην ομάδα, αλλά πιστεύει και ο ίδιος ότι μάλλον ήταν καλύτερο για την καριέρα του, ώστε και ο ίδιος να πάει σε μικρή ηλικία και να ανδρωθεί στην ουσία μόνος του. Και αυτό τον βοήθησε στην καριέρα του, ώστε να γίνει ανεξάρτητος και να πατήσει στα πόδια του. Βγήκε κερδισμένος και η ΑΕΚ και αυτός.»

Πιστεύεις ότι κάποια στιγμή ο Μιτάι θα επιστρέψει στην ΑΕΚ;

«Το πιστεύω κι εγώ. Σίγουρα στο μυαλό του το σκέφτεται ήδη. Απλά λίγο πιο μετά.»

Όταν σκεφτόσουν την επιστροφή σου, ο Μιτάι σού έλεγε να έρθεις στην ΑΕΚ;

«Εμένα μου έλεγε «με τα χίλια γύρνα. Θα περάσεις πάρα πολύ ωραία». Μου έλεγε ότι ειδικά στο νέο γήπεδο θα δω ατμόσφαιρες που δεν έχω δει ποτέ. Οπότε το είχα ακούσει, δεν το είχα δει, έλεγα εντάξει, πόσο διαφορετικά να είναι. Μου λένε τόσο ωραία, δεν παίζει να είναι καλύτερα. Αλλά ήταν καλύτερα.»

Πόσο δύσκολη ήταν η απόφαση να επιστρέψεις σε αυτή την ηλικία, ενώ είχες ακόμη πολλά ποιοτικά χρόνια μπροστά σου;

«Πιστεύω ο χρόνος που έχασα, την πρώτη χρονιά με τον τραυματισμό, που κάθισα τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα εκτός, με έβαλε σε κάποιες σκέψεις. Μήπως ήρθε η ώρα να γυρίσω και να είμαι κοντά στους γονείς μου και να πάρω μια άλλη απόφαση ή να προσπαθήσω να συνεχίσω άλλη μια χρονιά να δούμε πώς θα πάει; Οπότε στη δεύτερη χρονιά που ήμουν στην Αγγλία, δυστυχώς έπαιξα πολύ λίγα παιχνίδια, περίμενα παραπάνω. Εκεί κουράστηκα και ένιωσα ότι αν δεν βρεθεί κάτι καλό για εμένα και την καριέρα μου, να σκεφτώ και την Ελλάδα. Όταν ήρθε κάτι από το εξωτερικό καλό και ταυτόχρονα η ΑΕΚ, αν ήμουν ο Θωμάς 26-27 χρονών, μάλλον θα το είχα σκεφτεί πιο πολύ. Ο τρόπος που με προσέγγισε η ΑΕΚ και το πρότζεκτ που μου παρουσίασαν, με χαροποίησε πάρα πολύ ως άνθρωπο πρώτα και ως ποδοσφαιριστή μετά. Και πιστεύω, ασχέτως που δεν ήταν μια θετική χρονιά για εμένα και για την ομάδα, ήταν η καλύτερη επιλογή που έκανα. Είμαι πραγματικά χαρούμενος. Αυτοβελτιώνομαι και στον χαρακτήρα μου, όχι μόνο ποδοσφαιρικά, που με βοηθάει και στο γήπεδο αυτό, ώστε να μπορέσω να υπάρξω μια πιο σημαντική προσωπικότητα προς τους συμπαίκτες μου, τον προπονητή, τη διοίκηση και τους οπαδούς της ΑΕΚ. Οπότε θεωρώ ότι ήταν η σωστή επιλογή. Δεν μετανιώνω γενικά πράγματα. Φέτος ήθελα να αποδείξω ότι δεν είμαι αυτός που είδατε πέρυσι. Οπότε για μένα ήταν μεγαλύτερο κίνητρο η εφετινή χρονιά και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που έκλεισε έτσι. Γιατί πετύχαμε έναν στόχο που ήταν από αυτούς που η ομάδα είχε θέσει από την αρχή όταν ήρθα και καταφέραμε να το κάνουμε τουλάχιστον τη δεύτερη χρονιά.»

Είναι η Ιταλία τόσο μεγάλο σχολείο για τους τερματοφύλακες όσο έχουμε στο μυαλό μας;

«Διαβάζουν την ουσία και τη λεπτομέρεια πάνω στον τερματοφύλακα. Στην Ιταλία έφτασα σε ένα ταβάνι που αν δεν είχα αλλάξει χώρα δεν θα είχα βελτιωθεί. Παρόλο που αποδείχτηκε «λάθος», γιατί έχασα δύο χρονιές που έπαιξα πολύ λίγο. Αλλά εμένα με βοήθησε πάρα πολύ να πάρω κάποια μαθήματα στη ζωή μου και να βελτιωθώ ως τερματοφύλακας σε άλλα κομμάτια, γιατί οι ταχύτητες της Premier League ήταν πάρα πολύ διαφορετικές από ό,τι ήταν στην Ιταλία. Οπότε εγώ είμαι χαρούμενος που το δοκίμασα κι αυτό, αλλά πιστεύω ότι πήρα πολύ γερές βάσεις στην Ιταλία για τερματοφύλακας και στον τρόπο παιχνιδιού που διαβάζει το παιχνίδι στην ουσία. Βλέπω σε κάποιους ξένους τερματοφύλακες να μην το έχουν στο μυαλό τους το πώς διαβάζουν το παιχνίδι. Το βλέπω και με τον Αλμπέρτο. Στην ουσία μπορούμε να καταλάβουμε πράγματα επί τόπου, που κάποιοι άλλοι να λένε ότι είναι πολύ δύσκολο κι εμείς να λέμε για τη λεπτομέρεια θα μπορούσαμε να κάνουμε κάτι καλύτερο. Οπότε οι ποδοσφαιρικές συζητήσεις είναι πιο πολύ ουσιαστικές.»

Οι προπονήσεις τερματοφυλάκων στην Ιταλία είναι πράγματι τόσο έντονες και απαιτητικές;

«Είναι αρκετά παθιασμένοι και στην ουσία ο τρόπος τους είναι να σε μειώσει για να σε βελτιώσει. Έχουν μεγάλο πάθος για τη δουλειά τους.»

Πώς είναι η σχέση σου με τον Αλμπέρτο Μπρινιόλι;

«Με τον Αλμπέρτο έχουμε μια πολύ καλή, υγιή σχέση, γιατί και τους δύο μας ενώνει κάτι που μας αρέσει και δουλεύουμε πολύ. Ο Αλμπέρτο είναι μεγάλος δουλευταράς. Του αρέσει πολύ να προσέχει και τον τρόπο που προπονείται και τη διατροφή του και τα πάντα. Έχουμε μεγάλες συζητήσεις για τη θέση του τερματοφύλακα γενικά και με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στο πώς να βελτιώσω πράγματα που εγώ δεν μπορώ να τα δω, γιατί κάποιος βλέπει απ’ έξω την ουσία. Και έχοντας και τον πατέρα που έχω, έχω μεγάλες συζητήσεις και σπίτι και πριν πάω στο σπίτι μου. Οπότε με τον Αλμπέρτο έχουμε μια ωραία σχέση, σίγουρα σε αυτό το κομμάτι, και πιστεύω με τον τρόπο του με βοήθησε να καταλάβω κάποια πράγματα. Και ο ίδιος πιστεύω να τον έχω βοηθήσει. Μας έκανε μια ωραία συνεργασία και γηπεδικά και εξωγηπεδικά. Είμαστε πάρα πολύ χαρούμενοι ο ένας με τον άλλον. Σίγουρα και ο ίδιος θα θέλει να παίξει. Έχει το ταλέντο και το επίπεδο να παίξει. Είναι απόφαση του προπονητή όμως. Μου βάζει την πίεση που χρειάζομαι και πιστεύω ότι και εγώ του βάζω πίεση ώστε να γίνει καλύτερος.»

Είναι καλό τελικά και για την ομάδα και για εσένα που υπάρχει ένας τόσο καλός τερματοφύλακας;

«Κακά τα ψέματα, αν είσαι μόνος σου μπορεί να καθησυχάζεσαι. Αυτό δεν βοηθά. Δεν βοηθάει την ομάδα πια, επειδή στο επίπεδο της Ευρώπης, όπως βλέπετε, δεν υπάρχει πια ένας να κάνει τη δουλειά. Η ομάδα τον εμπιστεύεται και νιώθει σιγουριά. Οπότε δεν υπάρχει πιο ωραία συνεργασία από αυτή, όταν ξέρεις ότι έχεις δύο τερματοφύλακες που τους εμπιστεύεσαι. Μια μεγάλη ομάδα όπως η ΑΕΚ πρέπει σε κάθε θέση να έχει ανταγωνισμό για να βγάλεις τον καλύτερό σου εαυτό.»

Ο πατέρας σου είναι ο πιο αυστηρός κριτής σου;

«Ειδικά τα πρώτα χρόνια δεν υπήρχε πιο αυστηρός. Τώρα που είμαι σε μια ηλικία, του λέω «μπαμπά, σε παρακαλώ μετά τον αγώνα άσε με στην ησυχία μου. Ξέρω τι έχω κάνει, έκανα βλακεία, άσε με να το πούμε αύριο». Σε αυτό δεν τον αφήνω πολύ τελευταία. Με στενοχωρεί γιατί μπορεί να μην έχω την ίδια υπομονή, αλλά με καταλαβαίνει και ο ίδιος, γιατί ξέρει την πίεση που μπορεί να έχω μετά από κάποιο παιχνίδι, από μια εβδομάδα μεγάλη που μπορεί να έχουμε παίξει δύο σημαντικά ματς. Οπότε το σέβεται πάρα πολύ αυτό και θα μου την πει την κατάλληλη στιγμή. Αλλά εγώ την άποψή του τη σέβομαι πάρα πολύ. Την εκτιμώ γιατί τα έχει περάσει πολύ πριν από μένα και δεν είμαι εγώ πιο μάγκας από τον πατέρα μου για να του πω ότι δεν θα τον ακούσω.»

Ισχύει ότι η μητέρα σου έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην επιστροφή σου στην Ελλάδα;

«Πάντα τα καλά τα ρίχνουμε στη μητέρα μου, τα κακά τα ρίχνουμε στον πατέρα μου. Οπότε σίγουρα η οικογένεια έπαιξε τον μεγαλύτερο ρόλο, αλλά όπως είπα και πριν το πρότζεκτ της ΑΕΚ, το πόσο με θέλανε. Ήταν σε μια στιγμή της καριέρας μου που το αναζητούσα και το είχα ανάγκη. Δικαιώθηκα κι εγώ κι η οικογένειά μου.»

Κύριε Στρακόσα, ως παλαίμαχος τερματοφύλακας, θέλατε να επιστρέψει ο Θωμάς στην Ελλάδα;

«Όσο και να το θέλαμε εμείς ως γονείς, πιστεύω ότι αυτό που λέει ισχύει. Πείστηκε πού έρχεται και τι έδειχνε η ομάδα και τι πρότζεκτ είχε παρουσιάσει στον Θωμά για το μέλλον. Πείστηκε ο ίδιος και πειστήκαμε και εμείς. Κακά τα ψέματα, αυτό που σας είπε ο Θωμάς πριν, ότι όντως εγώ ποδοσφαιρικά, η γυναίκα μου λίγο ως μητέρα είναι πιο δύσκολο να το δεχτεί αυτό, το χρόνο να προσαρμοστείς. Το να προσαρμοστεί με την ομάδα, που χρειαζόταν υπομονή. Ξέραμε ότι θα είναι πιο δύσκολο, γιατί στην καθημερινότητα για την οικογένεια, εκεί που από το πρωί μέχρι το βράδυ περπατάς, σίγουρα έχει να κάνει στην ψυχολογία και της οικογένειας, το οποίο και ο ίδιος το σκεφτόταν αυτό και για αυτό χρειαζόταν υπομονή, αλλά σίγουρα πείστηκε ο ίδιος πρώτα. Και εμείς το θέλαμε πάρα πολύ, γιατί έφυγε πολύ μικρός και πολλά χρόνια ήταν στο εξωτερικό.»

Γνωρίζατε ότι ο Μάριος Ηλιόπουλος θα αναλάμβανε την ΑΕΚ από τον Δημήτρη Μελισσανίδη;

«Ναι, είναι η αλήθεια. Παρόλο που γνωρίζαμε ότι θα γίνει αυτή η αλλαγή, πειστήκαμε και μας έπεισε ο κ. Ηλιόπουλος ότι δεν θα αλλάξει κάτι σε όσα σκεφτόμαστε για την ΑΕΚ. Για την αγάπη του για την ΑΕΚ και όλα αυτά. Οπότε για αυτά πείστηκε πιο πολύ ο Θωμάς, αλλά και εμείς ως οικογένεια.»

Πώς είναι η συνύπαρξη με τον διοικητικό ηγέτη της ΑΕΚ, Μάριο Ηλιόπουλο;

«Σίγουρα έχει αποδείξει ότι είναι πολύ κοντά στην ομάδα και για τον ποδοσφαιριστή αυτό είναι σημαντικό. Γιατί πολλοί ποδοσφαιριστές μπορεί να χρειαστούν μια στήριξη και μία υποστήριξη διαφορετική από μια διοίκηση. Δεν είναι η κλασική διοίκηση που τον πρόεδρο δεν τον βλέπεις και βλέπεις άλλα μέλη της διοίκησης, οπότε είμαστε χαρούμενοι. Ο κ. Ηλιόπουλος είναι δίπλα στην ομάδα, έχει στην ουσία πατρικό συναίσθημα για εμάς. Όπως βλέπετε, μετά από κάθε ματς και πριν από κάθε ματς έρχεται και δίνει το χέρι του. Οπότε είναι σαν ένα πατρικό στην ουσία συναίσθημα που έχει προς εμάς, μας χαροποιεί και καταλαβαίνουμε ότι κάθεται περισσότερο στο παρασκήνιο, από αυτή τη χρονιά ειδικά. Έρχεται όταν νιώθει ότι έχει ανάγκη για κάποιο σοκ στην ουσία ή να μας υπενθυμίσει το πόσο σημαντικοί είμαστε για την ΑΕΚ. Οπότε είμαστε όλοι χαρούμενοι. Ξέρουμε ότι είναι ένας αυθόρμητος άνθρωπος και χαιρόμαστε τον αυθορμητισμό του, οπότε έχουμε συνυπάρξει όλοι πολύ καλά.»

Κύριε Στρακόσα, είχατε φτάσει και εσείς κοντά στην ΑΕΚ στο παρελθόν. Βλέπετε ότι αυτό που δεν έγινε για εσάς, έγινε τελικά για τον γιο σας;

«Επειδή με πειράζουν κάποιοι φίλοι μου για αυτό το «εμείς», ας έρθουν όλοι αυτοί που με κράζουν στη θέση του πατέρα με το παιδί. Εννοείται ότι είναι εμείς. Δεν είναι ο Θωμάς κι εγώ. Πάνω απ’ όλα είναι το παιδί και μετά εγώ. Δεν ήμουν μόνο πολύ κοντά στην ΑΕΚ, είχα συμφωνήσει για συμβόλαιο τριών χρόνων. Είχα πάει στο σπίτι του τότε προέδρου και όταν τελειώσαμε τη συζήτηση πήρα μια ικανοποίηση. Επειδή με μια ανακούφιση είπε: «Εντάξει, τώρα τα βρήκαμε, θα πάρω τον τότε προπονητή της ομάδας». Γιατί όντως υπήρχε πολύ σεβασμός στην ΑΕΚ τότε. Για τα χρόνια που παίζανε ποδόσφαιρο με τον Μπάγεβιτς και απλώς δεν έγινε το deal επειδή είχα συμβόλαιο ακόμα στην ομάδα του Εθνικού. Και εκείνη τη χρονιά, μετά το καλοκαίρι πήραν τον Ηλία Ατματσίδη. Και βγήκε σε καλό, γιατί με τον Ηλία τόσα χρόνια κατακτήσαμε πολλές επιτυχίες και ήταν άξιος στο τέρμα του. Με το χαρακτηριστικό του Ηλία τότε, ξέρεις αυτή η τρέλα που έβγαινε γρήγορα, αλλά ήταν το κάτι διαφορετικό. Ίσως τον κράζανε γιατί παίρνει ρίσκα. Και έπαιρνε όντως ρίσκα. Μα εκεί είναι και η ομορφιά της θέσης του τερματοφύλακα. Γιατί άμα δεν πάρει ρίσκα, πώς θα κρίνει πιο σωστά την επόμενη φορά; Αν μείνει σημαίνει ότι δεν θα το δοκιμάσω. Φοβάμαι. Οπότε εκεί που παίρνεις τα ρίσκα θα μάθεις το πότε πρέπει να βγεις πιο σωστά. Και ο Ηλίας το έκανε αρκετές φορές.»

Κύριε Στρακόσα, ποια είναι η σωστή τεχνική στις αποκρούσεις πέναλτι και πώς θα νιώθατε αν ο Θωμάς ξεπερνούσε το ρεκόρ σας;

«Είχαμε συζητήσει παλιά με κάποιους από τους προπονητές τερματοφυλάκων και είχαν διαφορετική προσέγγιση για τα πέναλτι. Σε κάποια μου έβγαιναν, σε κάποια όχι, δεν έβγαιναν. Εμείς τότε είχαμε κάτι το οποίο ήταν προς όφελός μας. Κάναμε έξοδο. Τώρα έχουν γίνει πολύ πιο δύσκολα και πρέπει, λέμε, ναι μεν καμιά φορά ότι πρέπει να έχει υπομονή ο τερματοφύλακας μέχρι τελευταία στιγμή. Το να βλέπει και να διαβάζει το πόδι του αντιπάλου, αλλά είναι τόσο γρήγορο που εδώ τα φάουλ και οι σέντρες έρχονται τόσο γρήγορα. Κακά τα ψέματα. Το άγχος και ο προβληματισμός είναι εις βάρος του εκτελεστή. Είναι δηλαδή προς όφελος του τερματοφύλακα. Απλά αυτό που περίμενα φέτος δεν τα καταφέραμε. Νομίζει ο Θωμάς ότι θα πανηγύριζε μόνο αυτός αν με πέρναγε; Θα πανηγύριζα εγώ πολύ περισσότερο απ’ αυτόν.»

Θωμά, άκουγες πάντα τις συμβουλές του πατέρα σου για τα πέναλτι;

«Προσπαθούσα να μην ακούω τις συμβουλές του πατέρα μου από εγωισμό. Δεν μου είχε βγει σε καλό δυστυχώς. Μου βγήκε το αντίθετο. Οπότε όταν άρχισα να τον ακούω και με περισσότερη ανάλυση, καταφέραμε ευτυχώς φέτος κάποιες αποκρούσεις σε πέναλτι. Οπότε με χαροποιεί ακόμα περισσότερο, γιατί στην ουσία, αν και αργά, ακούω. Από κει και πέρα ελπίζω να έρθουν πολλά περισσότερα.»

Παίζει ρόλο η ανάλυση στα πέναλτι;

«Βέβαια, ναι. Γιατί στην ουσία παίζεις με τις πιθανότητες και μπορείς να καταλάβεις μάλλον κάτι. Πιστεύω ότι οι περισσότεροι ξέρουν ότι τους έχουμε αναλύσει. Για αυτό στην ουσία μπορεί να έχεις μια διαφορετική τακτική στο πώς μπορείς να τον «κοροϊδέψεις» για να τον φέρεις εκεί που θέλεις εσύ. Αλλά όπως υπάρχουν μεγάλοι τερματοφύλακες, υπάρχουν και μεγάλοι επιθετικοί, οπότε έχει τη δυσκολία του.»

Υπήρχαν πάντα τερματοφύλακες με ιδιαίτερη ικανότητα στα πέναλτι, ακόμη κι αν συνολικά δεν ήταν κορυφαίοι. Πώς το εξηγείτε;

«Το έχουμε δει και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, που τελευταία στιγμή εάν πήγαινε το παιχνίδι στα πέναλτι άλλαζε τον τερματοφύλακα. Ναι, αλλά το ίδιο είναι και για τους παίκτες. Γιατί δεν είναι ότι οι περισσότεροι παίκτες θα βαρέσουν στο πρωτάθλημα τουλάχιστον παραπάνω από τρία με τέσσερα πέναλτι. Οπότε βλέπεις και τις αλλαγές που κάνει. Δεν είναι ότι στάνταρ βαράει μόνο σε μια γωνία ή στην άλλη. Απλά πιο πολύ μελετάς τον τρόπο που βαράει. Περιμένει τον τερματοφύλακα να κάνει την κίνηση και μετά βαράει; Βαράει δυνατά, διαλέγει γωνία; Είναι πολλά που μπαίνεις στη διαδικασία να μελετήσεις. Αλλά όσον αφορά αυτό που είπε ο Θωμάς, δεν είναι ότι μόνο τώρα με ακούει, πάντα με ακούει. Απλά εγώ ήμουν λίγο κακός. Ίσως ήμουν λίγο πιο αυστηρός από ό,τι έπρεπε.»

Κύριε Στρακόσα, ποιο αγωνιστικό στοιχείο του Θωμά θαυμάζετε περισσότερο;

«Αυτό που πράγματι τον ζηλεύω είναι η ισορροπία του. Στο πώς σηκώνεται από ένα κακό αποτέλεσμα και στο πόσο ισορροπημένα χαίρεται. Δηλαδή δεν υπάρχει το να χαρώ πάρα πολύ, το να ξεφύγω από αυτό που πρέπει, όπως και το να σηκωθώ όταν πέφτω. Το δεύτερο για εμένα είναι το πιο σημαντικό στοιχείο που έχει και σε σημείο που πραγματικά το ζηλεύω. Γιατί εγώ, ναι μεν σίγουρα ήταν διαφορετικά τα πράγματα, ήταν πολύ πιο δύσκολες εποχές, αλλά συναισθηματικά πιστεύω ότι ο Θωμάς σαν χαρακτήρας είναι δυνατός. Αυτό το ζηλεύω και του εύχομαι να το έχει ακόμα στη ζωή του για οτιδήποτε κάνει, αλλά ειδικά στο ποδόσφαιρο. Γιατί μιλάγατε και πριν για το γκολ στη Νόα. Η επόμενη ημέρα, άμα δεν έχεις αυτό τον χαρακτήρα, σε παίρνει από κάτω και σημαίνει ότι δεν είσαι για το ποδόσφαιρο.»

Θωμά, ποια στοιχεία ξεχωρίζεις από τον πατέρα σου ως τερματοφύλακα;

«Πρώτα απ’ όλα, που το έλεγα από μικρός, την προσωπικότητά του. Τον αγαπούσαν όλοι, αλλά στο γήπεδο τον σέβονταν όλοι και τον άκουγαν χωρίς να πει πολλές λέξεις. Οπότε η προσωπικότητα που είχε εντός και εκτός γηπέδου, συν πολλά άλλα που ζήλευα από τον πατέρα μου. Η αλτικότητά του, το πόσο θαρραλέος ήταν σε οτιδήποτε έκανε. Αλλά πιστεύω το μεγαλύτερο κομμάτι που ζηλεύω είναι η προσωπικότητά του, που πιστεύω είναι το πιο σημαντικό που μπορεί να έχει ένας τερματοφύλακας. Γιατί έβλεπα το πόσο σέβονταν οι συμπαίκτες του, αλλά και οι αντίπαλοί του, ειδικά τώρα που γύρισα. Τώρα που γύρισα στην Ελλάδα, πολλοί παράγοντες που έπαιζαν τότε ποδόσφαιρο λένε τα καλύτερα και το σέβονται και αυτό με κάνει πραγματικά χαρούμενο.»

Τι θέλεις και τι βλέπεις για το μέλλον σου στην ΑΕΚ;

«Πρώτα από όλα ο κυριότερος στόχος μας είναι η League Phase του Champions League. Λείπει στην ΑΕΚ κάποια χρόνια. Την αξίζουμε όλοι μας. Οπότε κάτω τα κεφάλια τώρα, να δουλέψουμε για αυτό τον σκοπό και τον στόχο, που πιστεύω θα είναι πολύ σημαντικός και για ολόκληρη τη χρονιά. Να υπάρξει μια πιο ωραία ατμόσφαιρα και προς την ομάδα και τον κόσμο. Αλλά να υπάρχει και αυτή η θετικότητα ότι τελικά πάμε στην ελίτ του ποδοσφαίρου και μπορούμε να ανταπεξέλθουμε.»

Κύριε Στρακόσα, πώς βλέπετε την ΑΕΚ της επόμενης σεζόν;

«Μόνο ευχή μπορώ να κάνω, αλλά το να κάνεις ευχή σημαίνει ότι είναι και λίγο πιο πάνω από αυτό που πιστεύεις. Αλλά το έπιασε ο Θωμάς λίγο αυτό, γιατί λείπει εδώ και κάποιο διάστημα το να μπορεί να είναι στο επίπεδο της Ευρώπης. Έχουμε ανάγκη, πιστεύω, σαν φίλαθλοι της ΑΕΚ το να μπορούμε να είμαστε περήφανοι και στην Ευρώπη, ότι αξίζουμε και εμείς να είμαστε σε αυτό το επίπεδο. Η παροιμία λέει ότι είναι πιο εύκολο να κερδίσεις ένα κάστρο, αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο το να το κρατήσεις. Το να κρατήσεις αυτό το κάστρο, που σημαίνει για μας το πρωτάθλημα, να ξέρουμε από την αρχή ότι θα είναι πολύ πιο δύσκολο.»

Πηγή συνέντευξης: SPORT24