Φέντερερ: «Ήταν ανακούφιση για εμένα η απόσυρση»

Ο Ρότζερ Φέντερερ επέστρεψε στο Australian Open, στο Happy Slam όπως εκείνος το ονόμασε, και ετοιμάζεται να χαιρετήσει και να… αποχαιρετήσει το κοινό της Μελβούρνης το Σάββατο (17/1), με έναν αγώνα επίδειξης παρέα με τους Λέιτον Χιούιτ, Πατ Ράφτερ και Άντρε Άγκασι

«Νιώθω καλά που θα βγάλω το “επίδεσμο”, θα εμφανιστώ σε μια μεγάλη εξέδρα όπως εδώ στη Rod Laver Arena, θα βγω στο γήπεδο», ανέφερε σε μια από τις σπάνιες πλέον συνεντεύξεις τύπου του ο Ελβετός σούπερ σταρ. «Είναι πολύ εύκολο και πολύ βολικό απλώς να μείνεις σπίτι και να πεις, “δεν χρειάζεται να το κάνω”. Είμαι νευρικός, είμαι ενθουσιασμένος, είμαι χαρούμενος που είμαι εδώ. Χαίρομαι που υπάρχει μια στιγμή για το κοινό, για μένα προσωπικά, αλλά και που βρίσκομαι στο γήπεδο με τον Λέιτον (Χιούιτ), με τον οποίο μοιράστηκα τόσα πολλά, με τον Πατ (Ράφτερ) που πάντα μου άρεσε να παίζω απέναντί του, αν και ποτέ δεν τον κέρδισα. Πάντα αγαπούσα τον Πατ. Ήταν ένας από τους αγαπημένους μου παίκτες. Και μετά ο Άντρε (Άγκασι), ήμουν τυχερός που έπαιξα μαζί του περίπου 10 φορές. Η παρουσία με αυτούς τους παίκτες θα με κάνει να νιώσω καλύτερα. Μόλις ξανασυνάντησα και τον Rocket (Ροντ Λέιβερ). Είναι ωραίο να βλέπεις θρύλους σαν κι αυτόν εδώ, γνωρίζοντας ότι αυτή θα είναι η εβδομάδα, όχι μόνο ο αγώνας από μόνος του, αλλά και ό,τι θα γίνει πριν ή μετά, όλα όσα περιλαμβάνει. Γι’ αυτό είπα, παιδιά, πρέπει να έρθετε μαζί. Οι γονείς μου είναι επίσης εδώ. Κάναμε ένα μεγάλο ταξίδι νοσταλγίας. Χαίρομαι που κάναμε αυτό το ταξίδι».

Τώρα που είναι εκτός γηπέδων, έχει εκτιμήσει περισσότερο όσα έχει πετύχει; «Όχι πολύ, για να είμαι ειλικρινής. Δεν κουβαλάω αυτό μαζί μου στη ζωή μου. Αλλά φυσικά ενεργοποιείται από πολλές ερωτήσεις, όπως αυτή που μου κάνεις τώρα ή όταν δίνω συνεντεύξεις. Δεν δίνω πια πολλές συνεντεύξεις. Είναι ωραίο να επιστρέφεις στη μνήμη σου και να συνειδητοποιείς πόσα πράγματα έχουν γίνει. Οι αναμνήσεις μου είναι πολύ πολύ γεμάτες. Αν είχα κερδίσει μόνο τα μισά από όσα έχω κάνει, θα ήμουν εξίσου περήφανος καθισμένος εδώ, γιατί έχω καταφέρει πολύ περισσότερα από όσα πίστευα ότι θα καταφέρω ποτέ. Η πορεία, ο χρόνος που είχα, αυτό είναι που μου μένει στο μυαλό. Ήταν τόσο διασκεδαστικό. Ήταν υπέροχο. Το απόλαυσα με την οικογένεια, χωρίς την οικογένεια. Η Μίρκα, οι γονείς μου δίπλα μου. Ήταν φανταστικό. Ναι, ήταν πραγματικά ένα όνειρο».

Δεν χρειάστηκε πολύ να σκεφτεί ποια ήταν η αγαπημένη του στιγμή στη Μελβουρνη… «Υποθέτω ότι πρέπει να είναι το 2017 για τον τρόπο που τελείωσε με τον τελικό κόντρα στον Ράφα. Ναι, ήταν σουρεαλιστικό. Ήρθα εδώ χωρίς προσδοκίες. Ακριβώς το συζήτησα σε μία από τις συνεντεύξεις που έδωσα πριν. Ίσως να ήμουν ευχαριστημένος με τα προημιτελικά. Νομίζω ότι οι προπονητές μου πίστευαν ότι μπορούσα να τα καταφέρω. Εγώ σκεφτόμουν ότι δεν γινόταν ως Νο.17 στον κόσμο, έχοντας απουσιάσει για έξι μήνες. Έπαιξα πολύ καλά στο Hopman Cup. Ήρθα εδώ νιώθοντας καλά. Παρόλα αυτά ήξερα ότι είχα δύσκολο ταμπλό, έπρεπε να περάσω από μερικούς σπουδαίους παίκτες για να φτάσω κάπου κοντά στη νίκη. Νομίζω ότι ο τρόπος που εξελίχθηκε ο τελικός τον καθιστά ίσως έναν από τους πιο ξεχωριστούς αγώνες που είχα ποτέ στην καριέρα μου».

Το να είναι εκτός γηπέδων ήταν πιο εύκολο ή πιο δύσκολο από ό,τι περίμενε; «Πολύ πιο εύκολο. Νομίζω ότι έπαιξε ρόλο και ο τρόπος με τον οποίο εξελίχθηκε το τέλος για μένα, με τους τραυματισμούς, παίζοντας όλο και λιγότερο. Άρχισα να αποκτώ μια αίσθηση του πώς ίσως θα είναι, πώς θα είναι στο σπίτι, πώς θα είναι χωρίς αγώνες, χωρίς προπονήσεις, αν αυτό θα τροφοδοτεί ή όχι το επόμενο τουρνουά κλπ. Νομίζω ότι ήμουν υπερβολικά έτοιμος για την απόσυρση. Έτσι, όταν τελικά συνέβη, ήταν περισσότερο μια ανακούφιση για μένα το να μη χρειάζεται πια να αναρωτιέμαι πότε θα αποσυρθώ, πώς θα αποσυρθώ και πώς θα μου φαίνεται αυτό».

Για τους Γιάνικ Σίνερ και Κάρλος Αλκαράθ είπε: «Προφανώς είναι τα φαβορί, αλλά τώρα που βγήκε το ταμπλό, νομίζω ότι κάθε παίκτης στρέφει την προσοχή του σε έναν μόνο παίκτη και σχεδόν τίποτα άλλο. Μπαίνεις στη ζώνη των επόμενων τριών, τεσσάρων, πέντε ημερών, ό,τι χρονικό διάστημα έχεις μέχρι τον πρώτο γύρο. Οι αγώνες αρχίζουν να έχουν πραγματική σημασία, σαφώς. Το rivalry του Αλκαράθ με τον Σίνερ είναι εξαιρετικό. Παίζουν απίστευτο τένις. Νομίζω ότι ο τελικός του Γαλλικού Όπεν ήταν ανεπανάληπτος. Αισθάνθηκα ότι για μια στιγμή ότι όλοι στον αθλητικό κόσμο παρακολουθούσαν τι συνέβαινε στο Παρίσι, σε εκείνο το επικό πέμπτο σετ, γιατί θα μπορούσε να είχε τελειώσει πολύ πιο νωρίς για τον Γιάνικ. Και ξαφνικά τελείωσε με τον πιο τρελό τρόπο. Ίσως ένας από τους καλύτερους αγώνες που είχαμε ποτέ στο άθλημά μας. Είναι καλό που είμαστε ακόμα σε αυτό το μομέντουμ. Μετά, συνέχισαν να παίζουν μεταξύ τους σε όλους εκείνους τους άλλους τελικούς. Όλοι προσπαθούν να συμβαδίσουν και αυτοί προσπαθούν να ξεφύγουν. Αυτό που έχουμε δει όσον αφορά την πρόοδό τους τα τελευταία χρόνια, ήταν υπέροχο. Προπονήθηκα λίγο με αυτούς τους παίκτες. Είναι απίστευτοι ball strikers. Προφανώς θα έρθουν περισσότερα. Απλώς ελπίζω να μείνουν χωρίς τραυματισμούς».

Ρωτήθηκε στη συνέχεια αν σκέφτεται ποτέ πώς θα αντιμετώπιζε εκείνος αυτούς τους παίκτες: «Στο Wimbledon, όταν ο Γκριγκόρ έπαιζε απέναντι στον Γιάνικ, καθόμουν στις εξέδρες και αυτό έκανε εύκολο το να σκεφτώ πώς θα μπορούσε να είναι, γιατί ο Γκριγκόρ παίζει παρόμοια με το πώς έπαιζα εγώ. Νομίζω ότι ήταν από τις πρώτες φορές που σκέφτηκα πώς θα ήταν να παίξω με τον Γιάνικ σε συνθήκες αγώνα. Όταν είδα τον Γιάνικ να παίζει απέναντι στον Νόβακ στη Σανγκάη, δεν ένιωσα το ίδιο. Απλώς παρακολουθούσα εξαιρετικό τένις. Και οι δύο παίζουν πολύ διαφορετικά από ό,τι έπαιζα εγώ. Όταν βλέπω τον Κάρλος, νιώθω ότι υπάρχουν περισσότερες ομοιότητες ως προς το τι θα κάναμε, πότε θα χτυπούσαμε drop shot, πότε θα ανεβαίναμε στο φιλέ, πόσο παθητικά ή επιθετικά θα επιλέγαμε να παίξουμε. Νομίζω ότι μας αρέσει να παίζουμε με τους δικούς μας όρους. Πιάνω τον εαυτό μου να μπαίνει περισσότερο στη νοοτροπία και “στο πετσί” του Κάρλος όταν τον παρακολουθώ».

Ο Φέντερερ φαίνεται ότι εκτιμάει ιδιαίτερα τον Ζοάο Φονσέκα. «Νομίζω ότι οποιοσδήποτε από το ταμπλό θα μπορούσε να έρθει εδώ και να πει: “Θέλω να κερδίσω το Australian Open”. Το ίδιο ακριβώς θα έπρεπε να ισχύει και για τον Ζοάο. Ελπίζω να έχει αυτή τη νοοτροπία. Νομίζω ότι αυτό που τον ξεχωρίζει από πολλούς άλλους στο ταμπλό είναι η δύναμή του, το forehand, το backhand, το σερβίς, το τι μπορεί να φέρει πόντο με πόντο. Είναι συναρπαστικός. Έχει μια καλή αύρα. Νιώθω επίσης ότι είναι ένας πολύ συμπαθής χαρακτήρας. Μου αρέσει να τον βλέπω να παίζει. Τον γνώρισα για λίγο στο Laver Cup. Ήταν εντυπωσιακό να το παρακολουθείς. Πιστεύω απλώς ότι μοιάζει λίγο περισσότερο με μένα, με την έννοια ότι χρειάζεται λίγο περισσότερο χρόνο για να δουλέψει το παιχνίδι του. Παρόμοια και με τον Γιάνικ, επίσης, στο να ξέρει πότε να ρίχνει ρυθμό και πότε να απελευθερώνει τα χτυπήματά του. Μόλις το καταλάβει αυτό, προφανώς το ταβάνι είναι απεριόριστο. Αλλά θεωρώ ξεκάθαρα ότι είναι πραγματικά ένας από τους παίκτες που μπορούν να διεκδικήσουν τις μεγαλύτερες νίκες».

Πάντως, για την ώρα, δεν σκοπεύει να κοουτσάρει εκείνον ή οποιονδήποτε άλλον. «Ποτέ μη λες ποτέ. Το ίδιο έλεγε και ο Έντμπεργκ. Είμαι πολύ απασχολημένος. Ναι, έχω τέσσερα παιδιά. Καμία πιθανότητα προς το παρόν!».

Όσο για τη φόρμα του; «Τα παιδιά μου παίζουν όλο και καλύτερα και όλο και περισσότερο. Πηγαίνω συχνά στο γήπεδο μαζί τους. Πού και πού, ναι, κλείνω ένα γήπεδο και πάω να παίξω λίγο. Είναι δύσκολο. Είναι δύσκολο να το κάνεις προτεραιότητα στο πρόγραμμα όταν έχεις τέσσερα παιδιά και τόσα άλλα πράγματα που συμβαίνουν. Είμαι χαρούμενος που παραμένω πολύ ενεργός, απασχολημένος, κάνοντας πολλά αθλήματα. Το τένις είναι μέρος αυτών. Νιώθω ότι κρατάω πολύ τη ρακέτα. Αν προπονούμαι πολύ μόνος μου; Όχι, καθόλου. Παρόλα αυτά νιώθω ότι παίζω αρκετό τένις. Γι’ αυτό δεν έχω παίξει ακόμη μονά, γιατί δεν έχω κάνει αρκετό από αυτό. Οπότε διπλό, ο Πατ μάλλον νιώθει το ίδιο!».