«Δεν κοιτάω ποτέ πίσω μου»: Τρέξαμε δίπλα στον δρομέα που τερμάτισε προτελευταίος στον Μαραθώνιο

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι μαγικό να βρεθεί κανείς τη σωστή ώρα στο κατάλληλο σημείο. Το Reader.gr, δεν έτρεξε στον 41ο Αυθεντικό Μαραθώνιο… ή τουλάχιστον δεν έτρεξε υπό φυσιολογικές συνθήκες, βρέθηκε όμως εκεί που έπρεπε τη στιγμή που έπρεπε.

Ήταν λίγο μετά τις 5 το απόγευμα. Περπατάω επί της λεωφόρου Κηφισίας, στο ύψος των Αμπελοκήπων. Ο δρόμος ακόμα κλειστός. Έφταναν σιγά σιγά και οι τελευταίοι που είχαν ξεκινήσει από τον Μαραθώνα.

Το μάτι μου πέφτει κατευθείαν στον άνδρα που είναι ντυμένος αρχαίος Έλληνας, κρατά μία ασπίδα, ένα σπαθί και φορά και περικεφαλαία. «Πρέπει να τον προλάβω», σκέφτομαι. Αν και δεν φημίζομαι για τις αθλητικές μου επιδόσεις, τον προφτάνω.

Δεν είχα καταλάβει αν ο 73χρονος Ιδομενέας Αβραμάκης ήταν ο τελευταίος και τον ρωτώ: «Έχει άλλους πίσω σας;».

«Δεν κοιτώ ποτέ πίσω», μού απαντά. Αυτό το λες και στάση ζωής. Τρέχουμε, εκείνος ξυπόλητος και εγώ όπως μπορούσα. Με ρωτά το όνομά μου και πιάνουμε την κουβέντα.

Πώς αισθάνεστε τώρα που τερματίζετε;

«Είμαι κουρασμένος λόγω του τραυματισμού που έχει υποστεί το πόδι μου από ένα τροχαίο. Δεν μπορώ να τρέξω καλά. Είμαι συγκινημένος που ο κόσμος με χαιρετά και με χειροκροτεί. Είναι συναισθήματα που, αν δεν τα ζήσεις, δεν μπορείς να καταλάβεις».

Προπονείστε καθημερινά;

«Προπονούμαι μέρα παρά μέρα από δυόμιση έως τρεισήμισι ώρες».

Ποιο είναι το μότο σας;

«Τρέχα, μη σε τρέχουν». 

Συνεχίζουμε να τρέχουμε και κάποια στιγμή μάς προσπερνούν δύο κοπέλες, οι οποίες λένε στα αγγλικά στον Ιδομενέα ότι «τον έψαχναν».

Ο Ιδομενέας Αβραμάκης τρέχει ξυπόλητος, αναρωτιέμαι αν πονούν τα πόδια του και δεν διστάζω να τον ρωτήσω. «Πάντα τρέχω ξυπόλητος, ακόμα και στην προπόνηση. Στην αρχή αισθάνεσαι ότι πονάνε οι μύες που δεν δούλεψαν ποτέ. Κάνεις λίγη υπομονή, το πολύ 3 μήνες και συνηθίζεις», απαντά.

Φτάνουμε σιγά σιγά στο τέλος, μπαίνουμε στο Καλλιμάρμαρο. Ο κόσμος τον χειροκροτεί. Άλλοι φωνάζουν «μπράβο» άλλοι «συγχαρητήρια», κάποιος φώναξε απλά το όνομά του.

Εξακολουθώ να είμαι δίπλα του. Φτάνουμε στο σημείο όπου γίνεται η απονομή μεταλλίων και συνεχίζουμε να μιλάμε.

Ιδομενέας Αβραμάκης: «Ήμουν έναν μήνα έξω από τον κόσμο σας»

Καθώς άλλαζε ρούχα κι έβγαζε τη στολή του, μού την έδειξε λέγοντας: «Την έχω 18 χρόνια, δεν έχει πάθει τίποτα, άρχισα να τη φοράω όταν ζωντάνεψα ξανά». Ο Ιδομενέας Αβραμάκης πριν από 18 χρόνια έπεσε σε κώμα μετά από ένα ιατρικό ατύχημα. «’Ημουν έναν μήνα έξω από τον κόσμο σας», λέει χαρακτηριστικά.

Έκανε τις διατάσεις του και τον ρωτώ με τι ασχολείται στην ζωή του. «Είμαι ένας φτωχός συνταξιούχος. Μου αρέσει να παίζω μουσική, να τραγουδώ, να κάνω μπάνιο στη θάλασσα χειμώνα-καλοκαίρι και να ανεβαίνω τα βουνά».

Ο Ιδομενέας Αβραμάκης σίγουρα τερμάτισε πρώτος στην καρδιά μας.

Πηγή: reader.gr