Πόσο πιο χαμηλά θα (την) φτάσετε;

Το κάκιστο κλίμα στα Σπάτα έχει υπαιτίους και δεν επιτρέπει σε κανέναν να αποδώσει τα αναμενόμενα. Στην ΑΕΚ έχει χαθεί η μπάλα και άπαντες θα πρέπει να αναλογιστούν τις ευθύνες που τους αναλογούν, πριν την επόμενη κρίσιμη ημέρα του συλλόγου. 

Το ποτήρι της ΑΕΚ μπορεί να έχει ξεχειλίσει εδώ και πολύ καιρό, όμως άπαντες -πλην των Δημητριάδη και Γιαννίκη- παραμένουν στα πόστα τους και σχεδιάζουν κανονικά την επόμενη μέρα της ομάδας. Η ήττα από τον Άρη (1-2) προστέθηκε στην λίστα με τα τραγικά εντός έδρας αποτελέσματα, που φέρνουν την Ένωση στην 5η θέση, που δεν δίνει κανένα Ευρωπαϊκό εισιτήριο, με την ψυχολογία να είναι κάκιστη εντός των Σπάτων.

Πρωτοκλασάτοι παίκτες που δεν έχουν δημιουργήσει φιλικούς δεσμούς με τους υπόλοιπους και έχουν φτάσει σε σημείο να μην ενδιαφέρονται καν για τον εναπομείναντα στόχο. Όπως και να το θέσει κανείς, είτε αυτή η εικόνα βασίζεται στην αδιαφορία, είτε στην ανικανότητα, το αποτέλεσμα είναι ότι κάτι πάει πολύ λάθος στα Σπάτα.

Η βιτρίνα είναι η τελευταία που φταίει

Οι παίκτες είναι η βιτρίνα ενός οργανισμού. Τοποθετούνται εκεί, επειδή ορισμένοι αρμόδιοι τους επέλεξαν και παίζουν ανάλογα με τις αποφάσεις ενός ανθρώπου, ο οποίος και πάλι επιλέγεται από τους ίδιους αρμοδίους. Για να συνυπάρξουν ομαλά παίκτες, προπονητικό και ιατρικό τιμ σε μια καθημερινότητα θα πρέπει να υπάρχει ένα υγιές περιβάλλον, όπου και πάλι υπάρχει ένας υπεύθυνος που ο ρόλος του είναι να συσφίγγει τις σχέσεις. Αν όλοι αυτοί οι ιθύνοντες αποτυγχάνουν διαρκώς, τότε η βιτρίνα θα προσελκύει όλο και λιγότερο κόσμο και σταδιακά η επιχείρηση θα χάσει έδαφος στην μάχη με τις υπόλοιπες.

Το παράδειγμα αυτό μπορεί να φαίνεται «ωμό» με μια πρώτη ματιά, όμως είναι η πραγματικότητα στην ΑΕΚ. Όσο καλοί παίκτες και να έρθουν, στην πρώτη στραβή θα υπάρξει αμφισβήτηση εντός του οργανισμού, που είναι ικανή να του διαλύσει την ψυχολογία. Το ίδιο και με τους προπονητές. Τα παραδείγματα είναι πολλά, από παίκτες που δεν άντεξαν πολύ (βλ. Βέρντε, Αθανασιάδη), έως και παίκτες που έγραψαν ιστορία με τον Δικέφαλο (βλ. Λιβάγια, Μπακασέτα), ενώ δεν είναι λίγοι προπονητές που δεν άντεξαν το κλίμα στα Σπάτα, όπως ο Μιλόγεβιτς, ο Γιαννίκης και πιο παλιά παραδείγματα, όπως οι Χιμένεθ, Ουζουνίδης κ.α.

Συνεπώς όταν η βιτρίνα είναι πολλά υποσχόμενη, αλλά δεν καταφέρνει να κάνει την διαφορά, τότε δεν φταίνε μόνο οι… κούκλες που είναι τοποθετημένες. Αν αυτό δεν γίνεται κατανοητό από τους ανθρώπους που λαμβάνουν τις αποφάσεις για την ομάδα, τότε υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Ο διοικητικός ηγέτης είναι αυτός που θα πρέπει να κρίνει ποιοι μπορούν να παραμείνουν στις θέσεις τους, αν δεν το κάνουν οι ίδιοι πρώτα με αίσθημα αυτοκριτικής. Πράγμα εξαιρετικά δύσκολο…

Toυ χρόνου θα είναι αργά

Το βαρέλι δεν έχει πάτο και όπως τα τελευταία τρία χρόνια, το φινάλε της σεζόν βρίσκει την ομάδα να μην έχει καταφέρει τίποτα στο αγωνιστικό σκέλος. Οριακά εκτός Ευρώπης, με το καλοκαίρι που έρχεται να είναι κρίσιμο για το μέλλον του συλλόγου, καθώς αν η κατάταξη παραμείνει ως έχει μέχρι το φινάλε, τότε ποιος προπονητής μεγάλου βεληνεκούς θα έρθει για να αναλάβει τα ηνία;

Το μεγάλο ερώτημα είναι αυτό που αναγράφεται στον τίτλο. Πόσο πιο χαμηλά θα (την) φτάσετε; Ο φίλαθλος κόσμος της ομάδας «πονάει» με αυτά που βλέπει σε κάθε αγώνα. Πηγαίνει στο γήπεδο με την χαρά να δει την ομάδα του και φεύγει γεμάτος αρνητικά συναισθήματα. Η ανέγερση της Αγιά Σοφιάς ανεβάζει επίπεδο το club, όμως ταυτόχρονα ανεβαίνουν και οι –ήδη υψηλές- απαιτήσεις και του χρόνου θα είναι αργά για ριζικές αλλαγές.