Αν δεν κρατήσεις μπάλα, δεν… κερδίζεις

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ΑΕΚ δεν ήταν η τακτική προσέγγιση του Μάσιμο Καρέρα, αλλά ότι δεν υπήρχε ο ποδοσφαιριστής που θα κρατήσει μπάλα για να απειλήσει ή ακόμα και να ξεκουράσει τους συμπαίκτες του.

Η Ένωση για 89 λεπτά κράταγε τη νίκη και τους τρεις βαθμούς επί του ΠΑΟΚ στα… πόδια της, αλλά η συνεχόμενη πίεση των αντιπάλων της και το κυνήγι της μπάλας απ’ τους Κιτρινόμαυρους, έφερε το γκολ της ισοφάρισης για την ομάδα της Θεσσαλονίκης.

Η τακτική προσέγγιση που επέλεξε ο Μάσιμο Καρέρα για το συγκεκριμένο ματς και με τις ιδιαιτερότητες των πολλών απουσιών, παρουσίασαν μια ΑΕΚ που περίμενε τον ΠΑΟΚ να κάνει το παιχνίδι του, κρατώντας ένα παθητικό ρόλο.

Η Ένωση στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, βρισκόταν συνεχώς πίσω απ’ την μπάλα και κυνηγούσε τους Θεσσαλονικείς που προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να απειλήσουν την αμυντική της γραμμή.

Δεν ήταν φόβος, αλλά επιλογή τακτικής

Αρκετοί είναι εκείνοι που θα μπορούσαν να πουν πολλά και να κρίνουν την τακτική προσέγγιση του Ιταλού τεχνικού ως “φόβο”, με την διαφορά όμως, να βρίσκεται στους παίκτες που είχε στη διάθεση του και όχι στην τακτική προσέγγιση.

Ο Καρέρα επέλεξε να περιμένει τον ΠΑΟΚ και να χτυπήσει με αντεπιθέσεις, την ομάδα του Άμπελ Φερέιρα, διακρίνοντας ότι εκεί είναι το πρόβλημα και θα μπορούσε να αποφέρει γκολ για την Ένωση, όπως και έγινε με το τέρμα του Καρίμ Ανσαριφάρντ, έπειτα από πολύ ωραία ενέργεια του Μάρκο Λιβάγια και του Μουαμέρ Τάνκοβιτς.

Οι Ασπρόμαυροι όπως είχε φανεί κι’ από άλλα παιχνίδια, έχουν μεγάλο αμυντικό πρόβλημα όταν κάποια ομάδα παίζει με αντεπιθέσεις και ήθελε ο Ιταλός τεχνικός να το εκμεταλλευτεί και να του γίνει όπλο, παράλληλα με τις αρκετές απουσίες που έπρεπε να διαχειριστεί.

Σίγουρα, πολύ δύσκολα κάποια ομάδα μπορεί να αντέξει σε μια πίεση 90 λεπτών, να κυνηγάει τον αντίπαλο και να αμύνεται συνεχώς, γι’ αυτό και σε μια τέτοια τακτική προσέγγιση, είναι προτιμότερο να υπάρχει χρόνος κατά διαστήματα στο ματς που να απειλεί η ομάδα -έστω με αντεπιθέσεις-, να κρατάει μπάλα και να δίνει ανάσες στην άμυνα.

Έλειψε ο παίκτης που θα κράταγε την μπάλα, της έλειψε ο… Μάνταλος

Γι’ αυτό τον λόγο, η τακτική προσέγγιση του Καρέρα δεν βγήκε εις πέρας και τα 90 λεπτά του αγώνα, γιατί μετά το 80ο λεπτό που αποχώρησε απ’ το ματς ο Αλμπάνης, δεν υπήρχε ο παίκτης που θα κρατούσε την μπάλα ουσιαστικά και θα απειλούσε με αξιώσεις την εστία του ΠΑΟΚ, με αντεπιθέσεις.

Στο πρώτο ημίχρονο υπήρξαν διαστήματα που το έκανε και ισορρόπησε το παιχνίδι είτε με τον Τάνκοβιτς, είτε με τον Λιβάγια, αλλά και με τον Ανσαριφάρντ, καταφέρνοντας σε αυτά τα διαστήματα να ανοίξουν και το σκορ.

Κάτι παρόμοιο έκανε και στο δεύτερο ημίχρονο, καθώς υπήρχε ο Αλμπάνης απ’ το 60ο λεπτό που το έκανε πολύ καλά και απείλησε την εστία του Ζίβκοβιτς, αλλά όταν αναγκαστικά αντικαταστάθηκε δεν υπήρξε κανείς άλλος να το αντιπροσωπεύσει, με τους Λιβάγια και Ολιβέιρα να μην το υποστηρίζουν κλείνοντας την Ένωση στα καρέ της.

Ο συνδετικός κρίκος που θα μπορούσε να παίξει καταλυτικό ρόλο στο χθεσινό αγώνα, είναι ο Πέτρος Μάνταλος, ο οποίος απουσίασε λόγω της κόκκινης κάρτας που αντίκρισε στο ματς με τον Ατρόμητο, αλλά θα μπορούσε με τον τρόπο παιχνιδιού του και κυκλοφορώντας την μπάλα απ’ την άμυνα στην επίθεση, να κρατήσει μπάλα, να γίνει απειλητικός και να δώσει ανάσες στους συμπαίκτες του.

Κάπως έτσι λοιπόν, αν η ΑΕΚ των πολλών απουσιών από τραυματισμούς είχε έστω στη διάθεση της τον -τιμωρημένο χθες- Πέτρο Μάνταλο, μπορεί να αντιμετώπιζε πάλι με τον ίδιο τρόπο τον ΠΑΟΚ, αλλά με την διαφορά όμως, ότι θα ήταν εντελώς διαφορετική και θα υποστήριζε ακόμα καλύτερα την τακτική προσέγγιση της και πιθανόν να έφευγε με τη νίκη και τους τρεις βαθμούς.