09.5
11:56

Δεν είναι όνειρο…

Advertisement

Ένα τριήμερο γεμάτο συγκινήσεις, μια Κυριακή για τους… λίγους (μπασκετικούς) που θυμούνται και μια σεζόν ονειρεμένη, που αν ρωτούσες πριν κάποια χρόνια πόσο εφικτό είναι να συμβεί, η απάντηση θα ήταν το λιγότερο… συγκρατημένη. Γράφει η Πένυ Μακρή στον #psyxiatRo

Στιγμές μοναδικές, ξέσπασμα και δικαίωση για όσους πίστεψαν, έκαναν υπομονή και στήριξαν στα δύσκολα. Η ΑΕΚ ξαναγεννήθηκε από τις στάχτες της και πλέον η «αυτοκρατορία» είναι στα χέρια της. Ένας σύλλογος δεμένος, όπως πρέπει να είναι, επιτυχίες σχεδόν σε όλα τα επίπεδα και ένας κόσμος παράδειγμα προς μίμηση για όλους.

Μια χρονιά που ξεκίνησε εξαιρετικά για το ποδόσφαιρο, αλλά όχι για το μπάσκετ και που τελικά κατέληξε με. Ένα σύνολο αποφασισμένο να φέρει το πρωτάθλημα στη Νέα Φιλαδέλφεια μετά από 24 χρόνια και μια ευρωπαϊκή πορεία που λίγο ήθελε για να μετατραπεί σε θρίαμβο, τη στιγμή που το νταμπλ έχει απόσταση ενός τελικού.

Από τα αζήτητα στην ελίτ

Μια Βασίλισσα που δυσκολεύτηκε να βρει τα πατήματα της στην αρχή, όμως στα δύσκολα έβγαζε εμπειρία και δυνατότητες που με την απαραίτητη βοήθεια βγήκαν στο παρκέ και κατάφεραν το «απόλυτο». Η μπασκετική ΑΕΚ επέστρεψε στο θρόνο της! Το Κύπελλο Ελλάδας ήταν η αρχή μιας πορείας βγαλμένης από όνειρο, το οποίο έγινε πραγματικότητα την περασμένη Κυριακή.

Ένα Final Four υποδειγματικό, μια ομάδα που δεν μπορούσε να χάσει μπροστά σε 18.000 οπαδούς της και η δικαίωση των λίγων που δεν την άφησαν ποτέ. Οι μνήμες παλαιότερων χρόνων δεν θα σβήσουν ποτέ. Άλλωστε οι μαύρες σελίδες σε μια ιστορία είναι εκεί για να υπενθυμίζουν τα λάθη του παρελθόντος που απαγορεύονται να επαναληφθούν.

Τρία χρόνια με τον Μάκη Αγγελόπουλο που την πήρε από το χέρι, την τράβηξε από τις λάσπες και την οδήγησε στην ελίτ. Τρία προηγούμενα χρόνια σε χωριά και γήπεδα που δεν υπήρχαν στο χάρτη, με οικονομικά προβλήματα, με καμία εγγύηση για το μέλλον μέχρι να εμφανιστεί εκείνος. Με μοναδική στήριξη τον ελάχιστο κόσμο αλλά και τη θέληση των ανθρώπων τότε να την επαναφέρουν στην Α1, με παίκτες που τώρα τους θυμούνται μόνο όσοι μετρημένοι στα δάχτυλα βρίσκονταν κάθε εβδομάδα στη Ζωφριά ή την ακολουθούσαν σε όλα τα γήπεδα.

Αν με ρωτούσες πριν από 6- 7 χρόνια για το τι θα ζούσα το προηγούμενο Σαββατοκύριακο το λιγότερο που θα έκανα ήταν να σκύψω το κεφάλι και να συνεχίσω να ψάχνω σε ποια Γκούντυς θα σταματήσει η ομάδα να φάει σε ένα από τα ταξίδια της για τον δρόμο της επιστροφής, ή αν Ζιάγκος και οι άνθρωποι του τιμ της Βασίλισσας, θα έβαζαν από την τσέπη τους χρήματα για να μπορέσουν κάποιοι παίκτες να παρευρεθούν στην προπόνηση, ή να βάλουν πετρέλαιο στα σπίτια τους για να ζεσταθούν.

Όταν η κούπα σηκώθηκε στον ουρανό

Την ώρα της στέψης πέρασαν από μπροστά μου όλα όσα ζήσαμε τα δύσκολα χρόνια. Τότε που σαν οπαδός έζησα τη βουβαμάρα στη Ζωφρια την ημέρα που η ΑΕΚ έπεσε την πρώτη χρονιά στην Α2 και πλέον, σαν νέος δημοσιογράφος, όταν πάρθηκε η απόφαση να πέσει ακόμα πιο χαμηλά για να ξεχρεώσει και να επιστρέψει υγιής. Τότε που στα Τρίκαλα χάσαμε χρόνια από τη ζωή μας, αλλά τελικά πανηγυρίσαμε την άνοδο στην Α2 και το μονοήμερο ταξίδι με τον Μάριο στη Βέροια, εκεί όπου ήρθε η λύτρωση ετών. Προσπαθώ να ξεχάσω κάτι ματς σε Ψυχικό και Άγιο Δημήτριο… Δεν χρειάζονται αυτά.

Όλα αυτά τελείωσαν, δεν διαγράφονται, είναι οδηγός για τα καλύτερα. Τα οποία ήρθαν, χάρης στον Μάκη Αγγελόπουλο. Το πείσμα του και την επιμονή του. Και τον Ντράγκαν Σάκοτα, που του ασκήθηκε σκληρή κριτική και από εμένα, όμως εκείνος επέστρεψε, τα κατάφερε και του αξίζουν συγχαρητήρια.

Μια ομάδα που στο τέλος έδειξε ότι μπορεί να καταφέρει μεγάλα πράγματα, μια οικογένεια που έκλεισε τα αυτιά στα δύσκολα και την αμφισβήτηση και έκανε περήφανο τον σύλλογο, αναγκάζοντας άπαντες να μιλούν για το όνομα της.

Μια σεζόν βγαλμένη από όνειρο που δεν έχει τέλος, μόνο αρχή…

Μάκη, Ντράγκαν, ΑΕΚ, κόσμε, σας ευχαριστούμε!

 

 

 

Advertisement