23.2
19:19

Οι ήρωες του Κιέβο

Advertisement

Πέραν από την υπερηφάνεια για την ΑΕΚ και την πορεία της σε Ελλάδα και Ευρώπη, αυτή η ομάδα έχει έναν λαό που δεν κάνει πίσω ούτε στα δύσκολα, ούτε στα επικίνδυνα. Οι 300 που ακολούθησαν στο Κίεβο την Ένωση αξίζουν μια τεράστια υπόκλιση και ένα μεγάλο respect για την άψογη συμπεριφορά τους απέναντι στο πολεμικό κλίμα που υπήρχε στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας και την επικινδυνότητα στους δρόμους της πόλης. Γράφει στον #psyxiatRo η Πένυ Μακρή.

Μια εκδρομή – περιπέτεια όπως έλεγε ο Γιάννης, στη διαδρομή από το γήπεδο πλέον προς… το αεροδρόμιο (θα σας εξηγήσω παρακάτω). Το ΑΕΚ1924 ακολούθησε την ΑΕΚ στο Κίεβο, σχεδόν… σύσσωμο. Από τη στιγμή λοιπόν που ήμασταν 3, ήταν ευκαιρία να ακολουθήσω την ομάδα, όπως παλιά, πριν ξεκινήσω τη δουλειά και αναγκαστικά δεν μπορώ να βρίσκομαι μαζί με τον κόσμο.

Παρά τις αντιρρήσεις του Πάνου και του Κώστα, το εισιτήριο είχε ήδη παρθεί και περίμενε στην τσέπη του Θανάση για να το πάρω στα χέρια μου. Με το θερμόμετρο να δείχνει ήδη -4, το απόγευμα της Πέμπτης συναντηθήκαμε οι περισσότεροι στην pub Bestia, περίπου 10 λεπτά μακριά από το Ολιμπίνσκι. Κάπου στα 150 άτομα και με 3 πούλμαν ξεκινήσαμε μία ώρα αργότερα για το γήπεδο, με το κλίμα να μην προϊδεάζει για κάτι επίφοβο.

Στην πορεία λοιπόν για το Ολυμπιακό Στάδιο του Κιέβο, μια ομάδα Ουκρανών, περίπου 50 άτομα, με πέτρες προσπάθησαν να σπάσουν τα πούλμαν, με το 3ο (εκεί που ήμουν) να την πληρώνει. Ευτυχώς για όλους η κατάληξη ήταν κάποιες γρατσουνιές και τίποτα παραπάνω και ένας φοβισμένος Μάνος (ο μικρός Ενωσίτης) που ακολούθησε με την οικογένεια του την ΑΕΚ να αναγκάζεται να ζήσει από νωρίς την αλητεία. Ευτυχώς είχε τη στήριξη όλων μας και νομίζω ότι η αντίδραση σου όταν πέρασε η μπόρα, ήταν ότι καλύτερο είδα την Πέμπτη το απόγευμα. Γνήσιος, ατρόμητος, αυθεντικός, ΑΕΚτζής από κούνια!

Το κλίμα βέβαια μύριζε μπαρούτι από την Τετάρτη, καθώς κυκλοφορώντας στην πόλη, υπήρχαν ομάδες των τριών και ατόμων που προσπαθούσαν να καταλάβουν μέσα στον κόσμο, αν ανήκαμε στους… απέναντι. Η παρέα του Μιχάλη Stavento είχε προβλήματα, άνθρωποι που έμεναν σε κεντρικό ξενοδοχείο αντιμετώπισαν επιθέσεις, ωστόσο κανείς δεν έκανε πίσω. Όλοι βρέθηκαν στο Ολιμπίνσκι. Οι 300, μέσα στο ψύχος της Ουκρανίας, των -7 βαθμών και λιγότερο, με το χιόνι, με την τεράστια επικινδυνότητα, δεν έκαναν πίσω. Με τη φωνή να κλείνει από το τραγούδι, με όλα τα αποθέματα ψυχής, ήταν εκεί. Όσοι ταξίδεψαν από την Αθήνα, τα παιδιά από το Λονδίνο, από την Κύπρο, από την Κατερίνη, από την Αλεξανδρούπολη, από το Αίγιο και όσοι ακόμα ξεχνάω, αψήφισαν προκλήσεις και δεν την άφησαν μόνη της. Σε μια πόλη που ήταν προετοιμασμένη για τα χειρότερα, οι ΑΕΚτσήδες στάθηκαν στο ύψος τους παρά του ότι δεν είχαν την ίδια αντιμετώπιση, όπως είχαν οι Ουκρανοί στην Ελλάδα.

Κανένας σεβασμός στον κόσμο της ΑΕΚ, «έπαιξαν» με τη σωματική του ακεραιότητα

Παρά το γεγονός ότι μαζί με τη συνοδεία των Αστυνομικών που τους πήρε από το γήπεδο, τους κυνηγούσε και μια ομάδα Ουκρανών, μέχρι το αεροδρόμιο. Γιατί μετά από περίπου 2 ώρες από τη στιγμή που έληξε το ματς, ο κόσμος δεν επέστρεψε στα δωμάτια του. Η αστυνομία αποφάσισε να τους… περιπλανήσει στους δρόμους μέχρι το αεροδρόμιο, χωρίς κανείς να πετάει για Αθήνα και χωρίς κανείς να εγγυάται για το πως θα γυρίσουν όλοι στο κέντρο, χωρίς προστασία. Μέσα στο κρύο.

Η απάντηση στις ερωτήσεις ήταν «Θα φύγει η αστυνομία σε 20 λεπτά και στη συνέχεια τα πούλμαν θα σας πάνε πάλι στο κέντρο», αλλά κανείς οδηγός δεν έπαιρνε την ευθύνη να μεταφέρει τον κόσμο ασυνόδευτο στο κέντρο, τη στιγμή που ήδη γνώριζαν όλοι, ότι παρακολουθούσαν τον προορισμό μας.

Με αποτέλεσμα οι περισσότεροι να αναγκαστούν να πληρώσουν ταξί για να φτάσουν στα καταλύματα τους, υπό το φόβο επιθέσεων. Όπως και έγινε τελικά σε κάποια άτομα, τα οποία ωστόσο είναι καλά στην υγεία τους και επέστρεψαν στην Ελλάδα.

Κανείς δεν μετάνιωσε, κανείς δεν έκανε πίσω. Ήταν και θα είναι πάντα εδώ! Και αυτή είναι η μαγεία να την ακολουθείς σε κάθε της βήμα. Αυτό είναι το νόημα…

Τεράστια υπόκλιση σε όλους και ένα μεγάλο ευχαριστώ (ξέρετε εσείς)

Advertisement