20.10
21:51

ΑΕΚ, mia Signora!

Advertisement

Επιστρέφοντας από την Ιταλία, το μυαλό δεν έχει ηρεμήσει. Οι εικόνες και ο ήχος παραμένουν αναλλοίωτες, παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι έχουμε γυρίσει στη βάση και η ελπίδα πλέον για μια μεγάλη ΑΕΚ μετατρέπεται σε πραγματικότητα. ΑΕΚ! Κυρία μου! Επιστρέψαμε! Γράφει στον #psyxiatRo η Πένυ Μακρή.

Το ταξίδι ξεκίνησε από τη Βενετία και μάλιστα με… γούρικο ποδαρικό. Η Βασίλισσα, έχοντας στο πλευρό της πάνω από 200 ΑΕΚτσήδες μας έστειλε και μας επανέφερε στη ζωή στα τελευταία δευτερόλεπτα της αναμέτρησης με τη Βενέτσια. Η… ευθύνη πλέον ήταν τεράστια! Έπρεπε να επιστρέψουμε από το Μιλάνο με το «διπλό», αν όχι , τουλάχιστον με την ισοπαλία.

Φτάνοντας στο Μιλάνο, αντιληφθήκαμε γρήγορα ότι αυτό που πρόκειται να συμβεί θα είναι το κάτι άλλο… Το διαφορετικό! Όπως αυτό που είναι η ΑΕΚ. Ο κόσμος ξεκίνησε να μαζεύεται στην πόλη από τη Δευτέρα κιόλας, την Τετάρτη έφτασαν οι εκδρομείς από τη Βενετία και όχι μόνο και την Πέμπτη, η Piazza Duomo βάφτηκε κιτρινόμαυρη.

Έφτασα την Τετάρτη εκεί και πρώτο αξιοθέατο, αφού η ώρα ήταν περασμένη, ήταν η Σκάλα του Μιλάνου, εκεί όπου στεγάζεται η Όπερα. Θα μου πείτε τώρα τι μας νοιάζει εμάς, αλλά έχει ενδιαφέρον. Λίγο πριν βγω λοιπόν από το οπερατικό θέατρο, με σταματάει ένας υπεύθυνος και μου λέει σε σπαστά ελληνικά «ΑΕΚΑΡΑ έλα εδώ!», άφωνη εγώ προχωράω προς το μέρος του και μου δείχνει ένα μπρελόκ «Original Καλαμάτας», φθαρμένο από τα πολλά χρόνια, αλλά πάντα εκεί, στα κλειδιά του. «Μένεις Νέα Φιλαδέλφεια, Νέο Κόσμο;» με ρωτάει και πιάνουμε την κουβέντα ώσπου έρχεται η ώρα να φύγω… Γυρνώντας την πλάτη μου φωνάζει «Εεεεεε…. τον Πειραιά», καταλαβαίνετε φαντάζομαι τι εννοούσε και από εκείνη την ώρα το ήξερα. Ήξερα ότι δεν θα φύγω από το Μιλάνο με σκυμμένο το κεφάλι.

Την επόμενη τον πέτυχα ξανά, στο δρόμο αυτή τη φορά, ντυμένος στα κιτρινόμαυρα, με… παμπάλαιο καπέλο με το σήμα της ΑΕΚ. Με ρώτησε αν τον θυμάμαι και μου είπε ότι η μητέρα του ήταν από Θεσσαλονίκη, αλλά αυτός «Ποτέ ΠΑΟΚ, ΜΟΝΟ ΑΕΚ», μετά τον αποχαιρετισμό μας, η γνωστή φράση για τον Πειραιά. Ε πως να ησυχάσεις;

Η Duomo από το πρωί της Πέμπτης κατακλύστηκε από κόσμο. Πλέον δεν κοίταζε ο ένας τον άλλον διστακτικά, μέχρι κάποιος να κάνει το πρώτο βήμα για το «Έλα ρε ΑΕΚΑΡΑ»! Οι μπλούζες από όλα τα μέρη του κόσμου ήταν το στυλ μας, το κασκόλ το αξεσουάρ μας και τα συνθήματα το μελωδικό τραγούδι μας, στο κέντρο της πόλης. Μία αίσθηση μαγική, μια αύρα θετική και κυρίως αισιοδοξία και πίστη στη Μεγάλη Κυρία! Την ΑΕΚ!

Σε κάθε γωνιά, παρέες μαζεμένες, οι οποίες γινόντουσαν ένα, όταν κάποιος «τρελός» θα ανέβαζε τα ντεσιμπέλ ξεκινώντας κάποιο σύνθημα. Οι… κόντρες για το ποια πλευρά θα ακουστεί πιο δυνατά, τα γέλια και η ευτυχία στα πρόσωπα όλων για το γεγονός ότι βρίσκονταν δίπλα της και οι τουρίστες, που χάζευαν το μεγαλείο αυτού του κόσμου, που δεν θα μπορούσε να μην βρεθεί κοντά της εκείνο το τεράστιο βράδυ.

Δεν πρόκειται να κρυφτώ, μέσα μου τους ζήλευα τόσο πολύ που εκείνοι θα έκλειναν τη φωνή τους για πάρτη της, ενώ εγώ για ακόμα μια φορά θα βρισκόμουν απέναντι. Όμως από την άλλη ένιωσα τόσο περήφανη για τη αγάπη τους για την ομάδα μου. Την ομάδα μας! Αρκετά με τις εξομολογήσεις…

Η ΑΕΚ στάθηκε ΚΥΡΙΑ στο «Μεάτσα», «Σαν Σίρο», πείτε το όπως θέλετε! Η δουλειά που γίνεται από τον Μανόλο Χιμένεθ δεν έχει να κάνει μόνο με το αγωνιστικό κομμάτι. Το γεγονός ότι εμπιστεύθηκε ένα παιδί που για αρκετό καιρό δεν έβλεπε το όνομα του ούτε στην αποστολή αποδεικνύει ότι ο Ισπανός δουλεύει και με την ψυχολογία.

Το… «πείραμα» δεν μπορεί να είναι πείραμα σε τέτοιες αναμετρήσεις και αν είναι, επιβάλλεται να έχει δουλευτεί τόσο καλά ώστε να αποδώσει τα μέγιστα. Και ο Μανόλο τα κατάφερε! Η ΑΕΚ δεν μπήκε στο «Σαν Σίρο» με την ψυχολογία κατά της. Οι παίκτες δεν είχαν τη νοοτροπία του ηττημένου και κανείς μα κανείς, δεν ήταν διατεθειμένος να «πληγώσει» τους 3.500 και Ενωσίτες που ταξίδεψαν από παντού για να την αποθεώσουν στο τέλος.

Εμπειρίες ζωής, για όλους…

ΥΓ Σε ψάχνω… εγχώρια, δεν σε βρίσκω, σε ψάχνω σε Βενετία και Μιλάνο ούτε εκεί… Που θα πάει το «ευχαριστώ» που θέλω κάτι χρόνια να σου πω θα το ακούσεις. Πάντα τόσο κοντά της και παράλληλα μακριά της…

ΥΓ1 Πολλά «ευχαριστώ» και στη Βασίλισσα για όσα έκανε στη Βενετία. Πάντα κοντά σου!

Advertisement