Εμείς να κοιτάμε το σπίτι μας

Για να το ξεκαθαρίσουμε… Είμαι αντίθετος με τις υπερβολές και τις λαϊκίστικες προσεγγίσεις. Περισσότερο με ανασφάλεια μου μοιάζει και σε αδυναμία παραπέμπει το να διαλαλεί κάποιος σε καθημερινή βάση ότι «επιστρέφω και θα σας… τα πάρω όλα» (για να το πω κομψά), παρά με επίδειξη ισχύος. Είναι πιο χαλαρό να κάθεσαι σε μία γωνιά και να το απολαμβάνεις: να ακούς τους οπαδούς της ομάδας του λιμανιού να καταπιάνονται (βρίζοντας) με την ομάδα της Γ’ Εθνικής και τον Μελισσανίδη ενώ το διαφημιζόμενο ως εκρηκτικό σύνολό τους παραδίδει τα διαπιστευτήριά του ενόψει τη νέας σεζόν. Φλούδες…

Ήταν τέτοιο το ενδιαφέρον επί χόρτου (είδα κι εγώ το ματς, δεν σκιάχτηκα καθόλου, αλλά δεν απορώ κιόλας με την πρεμούρα του έντυπου Τύπου να πουλήσει τίγκα Ολυμπιακάρα μπας και τσιμπήσει κανένα επιπλέον φύλλο) που για μπόλικη ώρα, οι λιγοστοί που τρώνε ακόμα το παραμύθι και πήγαν στο γήπεδο (τους τριπλάσιους θα έχουμε εμείς στο ΟΑΚΑ κόντρα στην Τριγλία), ασχολούνταν με την ΑΕΚ. Ειλικρινά το διασκέδαζα…

Δεν είναι για να θυμώνεις. Είναι για να σκαλίζεις το φωτογραφικό υλικό και κυρίως το μνημονικό σου και να εμφανίζεις φωτογραφίες και ιστορίες με… μαϊμούδες. Τόσες πολλές για να γεμίσεις ένα βιβλίο όπως οι μύθοι του Αισώπου. Με τους θρύλους μιας ομάδας που αν δεν είχε όλη την εύνοια του κατεστημένου και της παράγκας στα χρόνια που εξοντώθηκαν οι υπόλοιποι αντίζηλοι, σήμερα θα μετρούσαμε τα 30α γενέθλια των αληθινών (και όχι του Αισώπου) Πέτρινων Χρόνων. Τι ωραία περίοδος αλήθεια… Ωραία γιατί ήταν και πραγματική!

Στο σήμερα επιστρέφοντας, σας καλώ να μην εξάπτεστε, να μην βρίζετε και απλώς να το απολαμβάνετε. Είναι καλό που μας υπολογίζουν τόσο. Διότι γνωρίζουν ότι εμείς δεν βουτήξαμε το δάχτυλο στο μέλι της λάσπης και της αρπαγής. Γιατί ξέρουν ότι την καλύτερη μπάλα που είδαμε ποτέ όλοι οι Έλληνες των 40 και κάτω σε αυτή τη χώρα, την έπαιξε η ΑΕΚ του Μελισσανίδη και του Μπάγεβιτς, η Ένωση της τριετίας 1991-94, η ΑΕΚ που όπου ταξίδευε απολάμβανε την αγάπη, την αναγνώριση και την καλώς εννοούμενη ζήλια. Ποτέ όμως την ξεφτίλα, το ανάθεμα, τη γιούχα και το κράξιμο που δεν χωρούν ούτε στο λιμάνι τους. Και αναφέρομαι σε γεγονότα, όχι σε εφευρήματα.

Εμείς τη δουλειά μας. Δίπλα στην ομάδα, στους ανθρώπους της, στην ιδέα μας. Δεν είμαστε ίδιοι και το χαιρόμαστε. Δεν θα γίνουμε ποτέ έτσι και το λατρεύουμε. Θα πάρουμε τον πρώτο τίτλο και θα είναι σαν όλα τα πρωταθλήματα του κόσμου. Γιατί θα είναι τόσο ωραίο, μάγκικο και αληθινό που θα το αγαπήσουν όλοι. Όπως παλιά, στην Έδεσσα, στη Νάουσα, στην Καστοριά, στην Καβάλα, στην Τούμπα, στην Κόρινθο, στην Κρήτη, σε όλα τα γήπεδα της γης (Ελλάδα). Εσύ να παίζεις και εκείνοι να σε χειροκροτούν!

Καλό ξημέρωμα σε όλους, μία όμορφη μέρα να έχουμε! Τα λέμε πάλι εδώ, αργά το βράδυ της Παρασκευής, στο ΑΕΚ1924, στο ιντερνετικό σπίτι του κάθε ΑΕΚτζή.